1383 Notre Dame de Paris

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De laatste keer dat wij in de Notre Dame zijn, is tijdens Paris Photo, in november 2017. Lief gaat elk jaar naar Paris Photo en Piep en ik halen haar dan op van het Centraal Station, waarna we samen gaan eten bij de Vietnamees aan de IJzijde of zo. In 2017 boeken we een hotelletje en gaan we met de trein naar Paris Nord om haar daar op te wachten. We doen samen een weekendje Parijs. Het regent dat het giet bij de Eiffeltoren, maar het is droog bij de Notre Dame.

Altijd als ik in Parijs ben wil ik even naar de Notre Dame. We maken wat foto’s en gaan naar binnen. Er staat een dienst op het punt te beginnen. Het is prachtig en groots en het interieur omvat ons met haar ruimte als de hemel zelf. We ademen de heilige stilte, slechts gestoord door de andere toeristen die hetzelfde willen als wij. Wanneer ze beginnen te zingen wil Lief weer naar buiten. Er is veel bewaking. Parijs is nog niet bekomen van de aanslagen van het jaar daarvoor.

Een andere keer was ik er met een teamuitje, met een team, waarvan de teammanager net was vertrokken. Toen ze vroegen wie er als begeleider meewilde schoot mijn hand vanzelf de lucht in. Het was een leuke dag en ik herinner mij nog de quiz in de trein, het eten en de wandeling naar de Notre Dame. Iedereen heeft herinneringen aan de moederkerk van Parijs.

En nu is het gedaan. Het ziet er vanaf het begin, rond een uur of zeven, al helemaal niet goed uit. Het vuur is te groots en te machtig. De vlammen lekken overal naar toe en er wordt ogenschijnlijk niet eens geblust. Steeds roder wordt het dak en het vuur zit al vanbinnen, dat kun je wel zien. Koortsachtig zoek ik naar een zender waar het voortdurend te zien is, maar dat is alleen TF1, die we niet kunnen ontvangen. Wanneer de roodgloeiende toren instort, gaat mijn hoop mee de vlammen in. 

Ik vrees dat de kerk als verloren moet worden beschouwd, praat ik het nieuws na, maar hij is al verloren, misschien dat de twee geveltorens nog net blijven staan maar Parijs heeft een bloedend hart gekregen, een ruwe krater in het heilige hart, een tia Maria van de eerste orde. Ontroerend om te zien hoe de Parijzenaar staan te zingen en te bidden en te filmen terwijl het vuur speelt met de dakspanten uit de twaalfde eeuw. Dan valt de krant op de mat: Frankrijk treurt om Notre Dame, maar het lijkt erop dat de kathedraal is gered van totale verwoesting.

Ate Vegter, 16 april 2019


www.atevegter.wordpress.com/183
 

16/04/2019 07:04

Reacties (3) 

16/04/2019 16:13
Heb niks met dat land en met die stad, zal er ook nooit naartoe gaan en heb niks met al die soorten kerkjes etc. Zal er ook echt nooit naar binnengaan, maar dit is best wel erg. Al las ik ergens iets over meeleven met de Fransen, maar hoe erg het ook is ... het is maar een gebouw en er vallen geen mensenlevens te betreuren.
1
16/04/2019 12:58
De eerste Franse grootindustrielen hebben reeds 300 miljoen toegezegd voor de restauratie. Volgens de laatste berichten die ik zo juist in de Franse ochtendbladen lees, schiet de teller al rap naar de vierhonderd miljoen toe. Als de Unesco nu ook nog met geld komt, en Poetin zoals beloofd, zijn befaamde en beroemde restaurateursteam ter ondersteuning zend, dan kan men al heel rap aan de restauratie beginnen. Al vrees ik dat dit wel vele jaren gaat duren, en een onnoemelijke hoeveelheid geld gaat kosten. Veel meer dan de paar honderd miljoen die ze nu al hebben binnengehaald...
1
16/04/2019 11:12
Blij toe !
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert