Van rolstoel naar krukken tot tennisballen en theedoek.

Door Lucifall gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Precies een jaar geleden stapte ik ongelukkig van de veerboot af, maar lopen lukt dus nog steeds niet. De verhalen dat hoort bij deze breuk en stug doorgaan en volhouden ben je dan echt wel zat.

Of u ooit nog kan lopen zonder pijn dat kunnen we niet zeggen...

Tralalalala

De zorg in Nederland; wat is het een zooitje.

Hoe kan het dat je na acht maanden hoort dat naast het sprongbeen ook het hielbeen; onderste en bovenste spronggewricht gebroken waren? Eigenlijk alles in de achtervoet?

Eerst zoek je dat bij jezelf. Behoorlijke pijn, op de Thaise painkillers en een vette jetlag. Maar ik was niet alleen daar; er is alleen over het sprongbeen gesproken. De breuk was niet operabel, want het was een soepzooitje. Dat was duidelijk. Maar dat het zo lang zou duren ondanks dat dit gelijk werd gezegd had ik echt niet kunnen bevroeden.

Dit kan zeker een jaar duren? Welnee, bij mij niet! Dat zal echt wel sneller gaan...

Dacht ik..

De wereld uit een rolstoel

Nederland is rolstoelvriendelijk wordt gezegd. NOT! In de bus ben je afhankelijk van de stuurkunsten van de chauffeur. Big question? Is deze driver wel of niet in staat strak 'in te parkeren'

tegen die speciaal geconstrueerde hoge stoepen?

Zonder begeleiding de bus in blijkt gewoon geen optie te zijn. Soms zit er een halve meter tussen de stoep en de bus... Daar zit je dan in je stoel zonder vliegknop....

Met krukken is het al niet beter. Al ziet zo'n chauffeur je naar binnen strompelen. Gassen! Wat nou wachten tot ze zit? Rete-ouderwets en bovendien haalt de man of vrouw zijn target dan niet.. De bus mot op tijd rijden!

O ja ; je kunt natuurlijk ook nog met de trein!

Heel handig toch?

Wel effe eerst daten zodat men met een loopplank (in dit geval rolplank) kan komen aanzetten. En dan maar afwachten of je date komt..

En dan shoppen met de rolstoel?

Best handig, want je kunt tenminste heel wat meuk meenemen. Probleem is echter. Jij zit niet op ooghoogte van de wandelende mobiel- bestuderende medemens.

Ik heb al heel wat figuren op schoot gehad tijdens een ritje naar de super, zeg maar....

In de super zelf? Opletten geblazen. Rij niet zomaar achter iemand langs. Voor je het weet stapt men achteruit en zit er weer iemand bovenop je.

Geen auto hebben betekent met rolstoel min of meer eenzame opsluiting.

Iets wat ik het afgelopen jaar goed heb leren kennen. Flippen, maar aan de andere kant leer je er ook een hoop van. Mijn ADHD gedrag is gereduceerd bijvoorbeeld.. Mijn springding qualities zijn long gone. Energie channelen werkt anders uit een zithouding. Van 65 kilo ben ik naar 52 kilo gegaan. Een ander komt aan als ze zitten mag. Ik dus niet.. Mijn benen zijn een soort gerimpelde stokjes geworden en mijn koppie is absoluut ingevallen, zodat de rimpels der wijsheid er overduidelijk uitknallen.

Best wel effe lekker zo'n klaarzang.

Elk nadeel heb z'n voordeel

De afstand naar mijn werk is voor mij een onoverbrugbare. Eerst naar trein in Haarlem; dan naar Amsterdam; daar naar andere kant station en treintje Breukelen.. Dan maar hopen dat de lift het daar doet en naar de bus. Al met al een kilometer bij elkaar. Dan bussie en dan zo'n metertje of 300 om op de werkplek te komen.

Goddank is er internet en werk ik (fulltime) vanuit huis en heb ik op deze manier contact met de buitenwereld.

De opleiding kruidengeneeskunde heb ik inmiddels afgerond en die van voedingskunde zal rond Augustus in de pocket zitten.

Eindelijk heb ik dan een boekenkast en zijn mijn boeken en tarotsets eindelijk uit die Ikea-dozen.

Ook was er tijd voor kleuren en crea-bea.

En o ja, ik heb ook een ukelele aangeschaft. Luus speelt al let it be op de Uke. Je wordt vrolijk van dat instrument! Jammer dat mijn stem niet meer is wat deze ooit was. Dus ik zing niet maar fluit er maar bij ;-)

Enne.. nog wat..

We hebben er een poesje bij! Nou ja poessie. Een echte tijger zeg maar. Dat beessie heeft me echt weer leren lachen.. De moeder van Cheetah is een Savannah F2 en de vader een boederderijkat.

De assistente van de dierenarts zei al: u weet toch wel wat u in huis heeft gehaald?

Als rasechte kattenmamma dacht ik dat wel te weten. Ik heb sinds mijn jeugd altijd katten gehad.

De enige angst was: hoe zou Ticka reageren? Zij heeft immers al 9 jaar het alleenrecht in haar paleis, waar ik en mijn vriend ook mogen wonen...

Ticka en Cheetah zijn inmiddels langzaamaan een match aan het worden. Ticka heeft een deel van de opvoeding op zich genomen en tikt geregeld Cheetah door het hele huis. Tja, want Cheetah is ondeugend. Mevrouw heeft een bloempot gesloopt; eet alle bloemen die in huis komen; hangt in de planten; kauwt op snoeren; klimt overal op en in.

Enne die kast van 2 meter hoog? Ach daar zit ze gewoon op; ook al is ze een kitten van pas 4 maanden. Tegenwoordig haar slaapplek. Kan zo mooi alles overzien.

Inmiddels ben ik een zeer bedreven rolstoeler geworden. Met rolstoel ben ik in ieder geval vele malen sneller dan met de krukken.

Mijn huidige dagelijkse oefening; een wandeling met 1 kruk naar de super 200 meter verderop kost mij 1,5 uur en a lot of pain. Maar ja, ik moet blijven oefenen van de fysio ; ook al zit ik nu al een paar maanden op een dood punt.

In het begin leek het herstel snel te gaan. In november eerst met 2 krukken, daarna met één kruk en dan het wonder: Kunnen staan zonder krukken! Die pijn? Ach die zal er wel bij horen. Doorgaan dus...

Maar progressie kwam er niet. De pijn wordt alleen maar erger. Zo erg, dat het niet mogelijk is op die voet te staan. Die 200 meter heen en terug is de max. Het duurt effe, maar dan heb je wel 'wat'. Meer willen? Geduld hebben volgens de reguliere heren doktoren.

Elk nadeel heb zn voordeel : Toeval? Bestaat niet..

Geduld hebben? Hallo, waar wacht je op als er geen vooruitgang is?
Dat was ik helemaal zat deze week.
Het jubileum zat eraan te komen immers. 29 maart precies een jaar geleden.

Ik herinnerde mij dat een vriendin van mij ooit bij een voetenvrouw in Bloemendaal was geweest en daar toen heel lovend over was.

Enfin ik bel mijn vriendin. Helaas is deze dame overleden, maar heeft zij haar kennis kunnen overdragen. Zij beloofde mij in haar mails naar het adres te zoeken van één van haar opvolgers. Zoeken was niet nodig. Ze had juist een mail binnen gekregen :-)

Gelijk een afspraak gemaakt en de volgende dag komt de voetenman bij mij aan.

De conclusie was helder en bijzonder duidelijk. Op deze voet gaat Luus niet kunnen staan. Die voet is helemaal ingezakt en 25% breder geworden dan de andere voet. Het kuiltje in de voet is weg en al het gewicht komt op de linkerkant van die voet. Als je daarop loopt krijg je pijnklachten aan de rechterkant van de voet en is lopen niet mogelijk omdat die voet dan gewoon vet dik wordt.
Blijven oefenen met belasten? Door de pijn heen gaan? Gaat niet werken in mijn geval. Sterker nog volgens deze man zou ik weer even helemaal niet moeten lopen.

De sleutel? Oefeningen met tennisballen en een theedoek. Simpel, maar nu na 3 dagen voel ik al de doelmatigheid en ben helemaal in de Gloria! Er gebeurt iets!

Mida Schutte, de vrouw op de slippers uit Bloemendaal. De vrouw waarover het boek: 'mijn vrouw loopt weer' is geschreven.

zie filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=7kqnxYH5bVs

Een gedreven dame die een geheel eigen techniek heeft ontwikkeld met de voet als fundament.

Een vrouw die talloze uitbehandelde patiënten met knieklachten, heupklachten, rug en voetklachten heeft afgeholpen. Lees je in op internet. Een ieder zal zich verbazen hoe verbazingwekkend simpel en werkzaam haar methode is. Ik hoop binnenkort een waardig artikel over deze wonderlijke vrouw te plaatsen.

 

 

 

 

 

 

 

30/03/2019 09:56

Reacties (15) 

08/04/2019 11:04
graag gelezen, hoop dat het goed komt met je voet, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, toch?
01/04/2019 13:28
01/04/2019 13:28
Goh zeg wat een ellende, hopelijk komt met je nieuwe therapie alles in orde, sterkte.
01/04/2019 13:28
01/04/2019 13:28
1
30/03/2019 20:16
Net even het filmpje bekeken, hoe simpel toch zo doeltreffend kan zijn. Benieuwd naar je verhaal over haar. Ik hoop van harte dat je middels deze therapie de rolstoel en krukken binnenkort vaarwel kan zeggen.

Mooie foto's met het aapje en je twee kattenkinders mogen er ook zijn.
1
31/03/2019 15:10
Ik voel echt verandering en enkel os al beweegelijker zonder pijn !! Zo fijn!


De aapjes zijn op ko chang gefotografeerd; echt lucky shots :-) en mn poezen zijn idd de liefste vd hele wereld
1
30/03/2019 13:07
Heb medelijden met je, Luus. Hoop dat alles snel in orde gaat komen en dat je weer normaal kan bewegen.
1
31/03/2019 15:11
Dank Leo

Het gaat zeker goed komen !
Duurt alleen even zodat ik geduld is schone zaak kan uittesten :-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert