De recruiters van nu

Door Utopia gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik heb gekozen voor de naam Anne Fleur. Dit omdat toevallig een paar recruitsters zo heetten waarmee ik te maken kreeg.

...........................................................................................................

Ze was als kind verwend. Haar moeder was complimenteus en ook haar vader was enorm trots op zijn kleine dochtertje. Ze zag er schattig uit met twee vlechtjes in het haar. Als kind hoef je niet veel te doen om te worden geprezen. Dat gaat vanzelf als je het goede nest getroffen hebt.
De ontwikkeling van het persoontje achter die schattige vertoning volgt later, want als kind wordt je nu eenmaal meegetrokken in een telkens weer overrompelende sfeer van dingen die nieuw zijn. Er is zodoende geen tijd op bij de dingen stil te staan, dus ook niet bij jezelf. Wat dat zelf dan is, is voorlopig nog datgene wat observeert en basisemoties weggeeft.

Op de middelbare school, de pubertijd, daar pas werden voor het eerst de twijfel geboren, en zelfkritiek kwam om te hoek kijken. Maar wie zich verschuilt in de schare van vriendinnetjes geniet de voordelen van immuniteit en vindt bescherming in die groep. We leren ons in te houden, en gematigd te gedragen. Of je bent de leider van de groep, of je schikt je naar de leider. Een strenge hiërarchie is er niet. Het is meer op de achtergrond aanwezig en zou enkel zichtbaar worden voor diegene die er op let. Voor wie er op is beginnen te gaan letten, zij het door toeval, zij het door een advies, voor diegene is er geen weg meer terug en zal als eerste uit die groep stappen. Soms vormen zij een nieuwe groep met een paar vanuit de oude groep. De groepsdynamiek is verder onzichtbaar en wordt slechts geleefd. Maar wie ‘ontwaakt’ en inziet, kan onmogelijk zichzelf bedotten. In die zin is de groep te verwijten van gebrekkige zelfkennis. Dit niet alleen, het werkt dubbel! Want eenmaal in de groep opgenomen, stagneert die persoonlijke ontwikkeling van reflectie, en  het hele denken staat in een soort slow-motion.

Die groep, velen kiezen voor die onzichtbare bescherming, en de anonimiteit daarin. We staan niet langer als individuen op onszelf. Daar waar het kind volledig in vrijheid leefde, spelletjes bedacht en regels, waar de fantasie overliep in het hier en nu, zonder duidelijke grens, daar is nu plaats gemaakt voor een positie waarin die vrije elementen niet meer kunnen bestaan. Wat zouden de anderen wel niet denken?

Een individu die niet in de groep opgaat, maar alleen naar school toe fietst, over het plein loopt en door de schoolgangen, is wel vrij en moet zich indien nodig wapenen tegen kritische aanvallen van uit de groep. Hij of zij weet wel wat de norm is, wat geaccepteerd wordt en wat niet, maar kan ervoor kiezen deze te negeren, en eventueel weerstand te bieden door met argumenten te komen. Dit zal bepalend zijn voor het zich ontwikkelende zelfvertrouwen, het aanzien en dus de algehele populariteit in positieve zin of juist niet.

Let wel, in de groep, die veilige groep, levert ieder lid afzonderlijk een flink deel van zijn identiteit in. Wat overblijft is een groep die onderling inhoudelijk niet sterk verschilt, of zo weinig dat die groepscohesie niet in het geding komt. Er is namelijk wel een mate van saamhorigheid nodig, en dat kost een stuk identiteit om te bereiken. Dit is waarom excentriekelingen door die groep sneller vervloekt worden dan door andere afzonderlijke individuen. Als iedereen een bepaalde mate van eigenaardigheid bezat, dan paste dit beter bij een verdraagzaam klimaat.
Wat ik bedoel is dat die groepen een broedplaats zijn waarin langzaam maar zeker kleine frustraties zich blijven ophopen als resultaat van het niet volledig jezelf kunnen zijn.

Er komt dan na jaren een nieuwe periode. De vaste relaties dwingen nu twee zielen in hoog tempo tot sterke individuen te zijn. Onze Anne Fleur heeft ook haar vriend gevonden. Zij leeft in de volledige overtuiging dat hij haar gelukkig zal maken. Ze bezit ook alle tactieken om hem even te testen, en geeft hem de hel in het begin. Mocht de stumper deze fase overleefd hebben, dan is de kans ook groot dat ze bij hem blijft. De wereld ligt nu aan haar voeten. Ze is klaar met haar studie, en de enige ontwikkeling die zij heeft genoten is die van haar kindertijd waarin ze alles in de ogen van haar familie goed deed, en altijd de mooiste en de liefste was, en haar kritische puberale fase waarin ze de kans om via de harde leerweg op te groeien tot een sterk en volwassen wijs geworden individu, verruild heeft voor veiligheid en geborgenheid binnen het gematigde, gestagneerde ontwikkelingsklimaat van de groep.

Je zou kunnen denken dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe je door je jongere jaren heen komt, als je er maar doorheen komt en wel het liefste zonder noemenswaardige trauma’s. Het maakt echter wel uit. Want alles wat mevrouw vreemd voorkomt, zal haar zonder dat zij dit bewust begrijpt, linken aan haar de groepsmentaliteit en de outsider. Die outsider die zij benijdt, omdat deze wel sterk en dapper is. Er zit nu een aangeboren haat in Anne Fleur voor alles wat afwijkt van haar ideeën. Een diepgewortelde jaloezie, die haar in enkele seconden opstandig kan maken. Maar één ding heeft ze geleerd uit haar tijd in die veilige groep! Houd jezelf in.

Anne fleur is nu die grote schattige meid van haar ouders. Ze woont met haar vriendje in hun nieuwe huis, ze heeft een baan gevonden als recruiter. Ze maakt nu carrière en heeft een mindset waarop ze volledig vertrouwd. Ze heeft een sterk zwart-wit beeld en voor zichzelf haar waarden duidelijk gemaakt die ze dan ook krachtig omarmt. Haar werkruimte oogt modern en wat er aan de muur hangt interesseert haar niet echt. Stil staan bij de dingen is haar vreemd en vreemd genoeg heeft ze daar nog nooit hinder van ondervonden. Veel denken is vervelend vindt ze, en het maakt haar ook onzeker. Het is makkelijk om snel te oordelen zonder er verder veel aandacht aan te besteden. Wat in deze moderne tijd telt, zo weet zij, dat zijn een paar dingen; Je moet er verzorgd uitzien, zelfverzekerd overkomen en je professioneel opstellen.

Anne Fleur is losgelaten in een wereld van gemaaktheid. En alle Anne Fleurs samen scheppen op hun beurt weer die wereld. Wat is een mens in haar beleving? Wat maakt een mens tot een individu? Hoe weet je dat als je dit nooit hebt ervaren?  Alles was altijd goed, niets heeft je geforceerd tot een andere aanpak want wie meegaat met de rest, komt er ook! Individuen zijn voor haar daarom die rare mensen, die vreemde types waar zij geen zicht noch grip op heeft. Daarom vertrouwt zij ze niet. Zij kan ze simpelweg, niet vertrouwen..

Daar zit ze, achter haar bureau. Ze heeft haar haren strak in een staart. Ze is kien op bepaalde eigenschappen, maar wat voor haar het meest meespeelt is de klik. Die klik die een beetje moeilijk te omschrijven is, maar dat is logisch want het is dan ook meer een onderbuikgevoel. Voor Anne betekent het iets als wat tussen hemel en aarde zit. Iets spiritueels. Maar ernaar luisteren werkt! Gevoelens hebben bijna altijd gelijk! Dat haar gevoelens lichamelijke reacties zijn op wat haar onderbewustzijn denkt, zover is ze nog nooit gekomen. Laat staan dat alles wat dat onderbewuste van Anne voorstelt, in haar geval een magere verzameling is. Alles wat haar vreemd voorkomt en dus niet begrepen wordt en hierom direct gewantrouwd, zal haar die raadgevende ‘onderbuikgevoelens’ geven waarna zij afwijzend zal oordelen en handelen.

Ik heb als oudere afgestudeerde op zoek naar werk regelmatig met het Anne Fleur type te maken. Ik ben het individu welke onze Anne niet moet. Het type dat geen 'klik' geeft, maar de verkeerde onderbuikgevoelens losmaakt.
Keer op keer maak ik het mee. Het is om helemaal gek van te worden.
Waarom toch zijn deze vrouwen met een opgevoerd zelfvertrouwen en een beperkte ontwikkeling dan evengoed nog de poortwachters tot de arbeidsmarkt? Dat is de vraag waarmee ik blijf zitten. Wie het weet mag het zeggen.

 

654044926914cadf86e0579c106ff3da_medium.

23/03/2019 23:14

Reacties (6) 

26/03/2019 12:37
Het is vaak de arrogantie ten top maar helaas is het niet anders.
2
24/03/2019 12:28
Goed artikel. Maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.
Buitenbeentjes hebben het inderdaad een stuk moeilijker - die moeten zich dan maar aanpassen.
1
24/03/2019 05:13
Vind het een geweldig artikel van je, dat zonder meer. Heb nooit personeel middels een recruiter gezocht of aangenomen.
2
23/03/2019 23:44
In mijn verleden heb ik ook met zogenaamde recruiters te maken gehad, maar dan als ondernemer en opdrachtgever. Ik meen me wel te herinneren dat er ook toen al veel kaf onder het koren zat. Ik had universitair afgestudeerde werknemers nodig, die ik door een academisch gevormde recruiter wilde laten selecteren. Maar onder de zich als recruiter presenterende figuren zaten soms personen die nauwelijks de toenmalige HBS hadden doorlopen. Het enige waar die dames en heren in uitblonken was in arrogantie! Dat arrogante sfeertje heeft mij als ondernemer enkele malen veel geld gekost! Zelf heb ...
24/03/2019 11:47
Dag Leonardo,

Ja daar heb je een punt. Denk dat het idd beter is om die barricade te omzeilen en rechtsttreeks bedrijven te benaderen.
24/03/2019 16:48
Gewoon doen. Wel eerst heel goed voorbereiden en zorgen dat je de juiste persoon voor een gesprek te pakken krijgt.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert