Verdriet, pijn en een hoop gevoel

Door Storm gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het is al een tijd terug maar het voelde alsof ik weer moest schrijven. Het moet eruit. Het moet eruit getrokken worden, zo voelt het meer. Het lijkt alsof ik er telkens uit schreeuw en huil, maar het vanzelf weer naar binnen kruipt. Een gevoel dat je eigenlijk niet kan uitleggen. Je voelt je kwetsbaar, gevoelig, en je hebt het idee dat je elk moment in duizend stukjes op de grond kan neervallen. Ik moet anders gaan denken, ik moet dit anders aanpakken. Maar wat is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

De pijn kruipt elke keer mijn lichaam weer in. En elke keer als ik schreeuwde om hulp of weer is in het ziekehuis terecht kwam, werd ik volgestopt met medicijnen en zalf die mijn pijn zogenaamd weg moest houden. Nee, het onderdrukte alles en maakte mijn lichaam kapot. Je hebt maar 1 lichaam, een lichaam waar je je hele leven mee moet doen. En iedereen probeerd je maar te helpen door het vol te pompen met alles wat slecht voor je is. Je zult wel denken, welke pijn heb ik het over? Waarom voelt het alsof ik elk moment in duizend stukjes op de grond kan neervallen? Ik zal het je vertellen. Met tranen in mijn ogen.

Als kind had ik last van eczeem, gelukkig kwam ik daar na héél wat ziekenhuis bezoeken vanaf. Ik heb jaren nergens last van gehad, ik was gezond. Op mijn 15e kreeg ik last van een branderig en pijnlijk gevoel onderin. Ik kon mij niet meer normaal functioneren als ik een aanval kreeg. Het voelde alsof ik áltijd een infectie of een blaasontsteking had, ik voelde me vies. Ik werd niet serieus genomen. Na de zoveelste zalf en pil kwam ik er al snel genoeg achter dat het helemaal geen infectie was. Mijn lichaam zat me dwars, maar wat het nou was wist niemand. Na het zoveelste ziekehuis bezoek kreeg ik te horen dat k een zogenaamd "bekkenbodemsyndroom" had. Ik liep een jaar lang bij verschillende therapeuten, niks hielp. Tot op de dag van gister wist ik niet wat ik had en ik kon ook niet veel doen tegen de pijn. Ik werd volgestopt met anti-depresiva. Geloof mij, van dat spul wordt je gek. Je hebt het gevoel alsof je iedereen om je heen de hele dag wilt doodslaan. Daar stopte ik dus al snel van, ik was niet mezelf en het werkte voor geen meter. Ik ging weinig naar school. Ik had pijn, ik was niet mezelf en lag dagen in bed. Daarnaast had ik problemen met en op school. Ik was gewoon helemaal kapot. 

Ineens verdween de pijn steeds meer en meer. Dit kwam omdat ik op andere plekken pijn kreeg. Vaak is het zo dat die pijn de andere pijn en lasten dan vervangt. 

Ik kreeg pijn aan mijn buik. En nee, geen krampjes of een griepje. Ik lag te krijsen. Ik kon mezelf niet meer aan. Wat ik met mijn vorige pijn ookal had, gebeurde nu weer: ik stapte weer schreeuwend de auto in richting de eerste hulp. Ze lieten me wachten, namen me niet serieus. Ik huilde en schreeuwde. Waarom krijg ik weer van die rotpillen toegedouwd? Waarom word ik nou nooit is serieus genomen? Ik belande bij de spoedeisende hulp waar een infuus werd ingebracht. 3 keer raden wat er gebeurde: ik werd naar huis gestuurd. Vol gestopt met pillen. Ik vond op dat moment alles best, ik wilde in bed liggen na 5 uur schreeuwen in een ziekenhuis. De pijn verdween na een paar dagen. Het was weg, helemaal weg. Ik wist niet wat ik meemaakte.

Maar, ik heb het geaccepteerd. Mijn lichaam moet altijd iets hebben. Mijn lichaam moet altijd iets hebben wat pijn doet. Slecht dat ik zo denk hé? Maar dat doe je vanzelf als je jaren pijn hebt. En ja, er bestaan ergere dingen op de wereld, gelukkig houdt dat idee me best sterk. Maar voor mij is dit frustrerend. Ik kan dingen niet meer doen zoals ik die hoor te doen. Want na deze pijn uitten alles in mijn huid. Het begon onschuldig bij eczeem, wat al snel binnen een paar maanden uitgroeide tot open wonden van mijn hele armen, nek, gezicht en borst. En nee, je voelt je daar echt niet mooier van. Je voelt je spuuglelijk, geloof mij. Je kan je niet meer bewegen, je kan niet meer de kleren dragen die je wilt dragen. Je slaat leuke dingen over omdat je niet het risico wilt nemen om pijn te hebben. Je gaat van je werk huilend naar huis om smekend bij de huisarts weer zo'n klotezalfje te vragen. Ik zat vol met hormonen en pillen. Volgepropt. Maar wat boeide mij het op dat moment, ik moest van die ongelofelijk pijn en jeuk af. 's Nachts in een katoenen doek vol koelelementen was ik klaar mee, mij lelijk voelen en niet meer kunnen bewegen. Mijn lichaam kon zichzelf uiteindelijk niet meer helpen, ik was onderdrukt van de medicijnen. Het werd nog 100 keer erger dan het eerst was. Wat moest ik nu? Stoppen met werken omdat ik me niet meer kan bewegen? Stoppen met doen wat ik leuk vind, met mensen om mij heen zitten, omdat ik in huilen uitbarst als iemand vraagt hoe het met me gaat? Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal ben ik gewoon kapot. Wat pijn met je kan doen is niet te beschrijven. En dat zeg ik niet alleen namens mij, ik leef ontzettend mee met mensen die pijn hebben.

Mijn emoties lopen op en ik vind het moeilijk om ermee om te gaan. Op dit soort momenten mis ik mijn oma en wil ik dicht tegen haar aankruipen. Dan wil ik haar hartslag tegen mijn wang aan horen en mijn tranen laten gaan. Het is goed, je mag verdrietig zijn. 

Ik probeer mijzelf sterk te houden in dit proces, ik probeer door te gaan. Je kan niet breken op het moment dat je jezelf het hardste nodig hebt. Je hebt jou eigen liefde nodig, je moet niet boos zijn op jezelf. Hoe vaak ik dat ook ben. Ik ben boos op altijd ziek zijn en altijd pijn hebben. Ik ben boos op het frustrerend zijn, op het missen van mijn oma, op het niet kunnen doen wat ik wil doen, op de mensen die mij hebben laten vallen terwijl ik ze het hardste nodig had, op de mensen die ATLIJD maar een oordeel moeten hebben en totaal niet weten wat je meemaakt of hoe je je er bij voelt. Ik ben boos. Ik moet van mezelf houden. 

17/03/2019 19:04

Reacties (2) 

17/03/2019 22:39
Je bent een dapper meisje, en zeker ook erg sterk.. ik snap je precies wat je schrijft. Je oma is bij je..
17/03/2019 22:15
Je eindigt met wijze woorden en zo is het. Sterkte!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert