Een dinsdag in mei

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ooit geschreven voor Doortjes schrijfopdracht "Emotie", eind 2013 of begin 2014. Een afrekening met een jeugdtrauma. Thalmaray noemde dit een voorbeeld van 'scar tissue'. 

 


Een dinsdag in mei

Zie je jezelf daar liggen? Doodstil, in je bedje. Rechts naast de deur staat het bed van je jongere zusje. Je merkt dat zij ook nog wakker is. Je weet het niet meer, wanneer jullie samen een kamer zijn gaan delen. Toen bij jou die dromen begonnen? Die dromen waarin jij schreeuwend alles kort en klein slaat. Waarin jij brult dat iedereen nou eindelijk eens naar jou moet luisteren. Omdat je de dreiging niet langer kan verdragen.

dbf1638ad3d59a94cfc94fdc3e4af09e_medium.

Op deze dinsdag in mei gaat alles veranderen. Je voelt het al uren, het verlamt je. Het geluid van ruzie klinkt bekend. Dat gaat al jaren zo, maar nu is het anders. Een vulkaan, op het punt van uitbarsten. Je ziet de deur opengaan en je vader binnenkomen. Hij fluistert iets tegen je zusje, die in paniek gaat huilen en schreeuwen. Dan komt hij naar jou. Hij buigt zich over je heen, jij klampt je vast met je nagels in je matras. Hij vertelt dat hij al eerder getrouwd was. Dat jij niet zijn eerstgeborene bent, dat je nog een broer en zus hebt. Hij weet niet dat je dit al lang wist.

Voel je het weer? Die radeloze ontzetting toen hij vertelde dat hij dood zou gaan. Omdat hij pillen had geslikt. Dat jij niet bang hoefde zijn, dat hij naar de Hemel zou gaan, waar alles veel mooier was? Voel je, jaren later, dat alle clichés kloppen? Dat je écht even niet kon ademen, dat je hartje écht even stopte met slaan?

Weet je het weer? Dat je zusje bij jou in bed kroop, bewapend met een speelgoedstrijkijzertje dat ze wilde gooien als hij weer zou komen? Voel je haar nagels in je huid, voel je je hete tranen toen je hoorde hoe hij van de trap viel? Hoor je dat geluid niet elke dag, als je er aan denkt? Weet je het nog, dat voor jou alles toen ophield, dat de tijd stilstond, omdat je dacht dat hij dood was? Zie je het visioen nog voor je, een rottend lijk in een kist? Een torenhoog en onontkoombaar lot, waartegen jij machteloos bent?

2fde3e89c8f278d87d3709f478ed5d5f.jpg

Je moeder komt binnen. Zonder emotie, zonder te troosten zegt ze dat het onzin en komedie is. Je wilt haar armen om je heen, maar ze komen niet. Emotioneel mag je alles zelf uitzoeken. Vanaf dat moment doe je dat ook. In pyjama vlucht je met haar en je zusje naar de buren. Uren later kom je met politie weer thuis. De politie vindt de wapens die je vader verstopt heeft. Je ziet hun vlijmscherpe metalen glans, het is alsof ze je woest toeschreeuwen vanuit een diepe afgrond waarin je niet durft te kijken. Alles in je blokkeert dit beeld. Jarenlang. Besef je dat een deel van jou altijd in dit moment is blijven leven? Omdat je toen eigenlijk dood had moeten gaan?

En weet je de rest nog, die zomer? Vluchten naar de pleegouders van je moeder, Spanje, een kindertehuis. Je nachtmerries waarin je vader kwam om je keel door te snijden? En later, je jarenlange angst dat je jonge broertje wat zou overkomen? Verwekt door je nieuwe, je ware vader en dus een perfect object voor wraak? Herinner je dat je hier nooit met iemand over gesproken hebt? Dat dit de eerste keer is?

084744c0d2ff2837475f0bc39515b9c0.jpg

Weet je het nog? Je periode van zelfverminking, toen je je vingers kapot maakte en er niet mee kon stoppen? Dat de huisarts moest ingrijpen, dat je besloot het nooit meer te doen en dat nu alle littekens verdwenen zijn? Alsof er nooit iets is gebeurd.

Je weet vast nog wel hoe blij je was toen je vader voor de derde keer wilde trouwen, met een vrouw met vier kinderen. Haar jongste dochter was 10, jij was 11 en je zusje 9. Je kwam er graag, ook omdat je heimelijk verliefd was op de oudste dochter van 16. Je was trots op je vader omdat hij haar van een morfineverslaving had afgeholpen. Zelfs je moeder sprak met trots. En ineens de immense verbijstering toen het niet doorging. Omdat het je vader niet om de moeder, maar om haar oudste dochter te doen was. Moeder trof beiden samen aan, onder de lakens. Snap je nou waarom je Lolita nooit hebt willen lezen? En snap je nou dat de jonge meisjes die meegingen op vakanties meer waren dan kinderoppas? En begrijp je nou ook waarom je altijd een schuldgevoel hebt als je weer eens verliefd bent op een vrouw die een stuk jonger is dan jij?

17867f2341b2eab3221262897af19062.jpg

Je snapt het heel goed, waarom je je afkeerde van mensen. Alles wat menselijk was, was lelijk en verrot. Niemand was te vertrouwen, iedereen stelde teleur, jij nog het meest van allemaal. Je sloop door het leven, heimelijk, stuurloos en ambitieloos. Je leek verstandig, deed gewoon je plicht, meer was er niet. Want je had geen recht op geluk of liefde. En vond je liefde, ze zou zich vol walging van je afkeren zodra ze je ware aard zou zien. Want jij en je vader hadden dezelfde agressie, dezelfde doortraptheid en dezelfde perfide neigingen. Dit drogbeeld, deze verkrachting van jezelf heb je jaren volgehouden, gekoesterd als een adder aan je borst.

Maar het klopt niet. Eigenlijk wist je dat al heel lang. Jij hebt iets dat hij niet heeft: een geweten. Want weet je het nog? Die keer dat je vurig zoende met een meisje uit Rotterdam? Een andere keer met een Vlaamse? Ze gingen met je mee en boden zich volledig aan. Maar jij was niet verliefd genoeg. Je vond ze leuk, maar alleen maar voor nu. Dus gebeurde er niets, ook al protesteerde je hele lichaam tegen jouw besluit. En in Indonesië exact hetzelfde. Weet je nog dat je zei dat je er niet over peinsde om een moslimmeisje zwanger te maken? Dat ze snikkend in je armen lag en vertelde dat nog nooit een jongen zoiets liefs tegen haar had gezegd? Dat je zo bijzonder was en dat je dat toch weer even moest wegwuiven?

46cfe6a24c63659847b9cd80a5422611_medium.

Je weet het toch, dat je gewoon kan spelen met je slechte neigingen? Dat deed je op toneel toch ook? Waarom kozen ze jou altijd als ‘bad guy’? Omdat je het zo goed kan. Even alle remmen los, alle sluisdeuren open. Die Dark Side is er, maar jij hebt altijd controle gehad. Zelfs op de momenten dat je de teugels flink liet vieren.

Je weet het, op slechte momenten ben je weer dat kleine jongetje dat machteloos kijkt naar de toren van het onbedwingbare lot. Maar je kent toch ook de keerzijde? Je hoogtekick, het gevoel van bevrijding, macht en vreugde toen je boven op die berg stond of boven op de Empire State? Toen de wereld aan je voeten lag? Voel je de symboliek en voel je hoezeer dat bij je past?

Ga eens terug naar die ene dinsdag in mei, in je bedje. De plek van de grootste wond uit je leven. Maar ook van een van je grootste krachtbronnen. Want op dat moment ontwaakte ook je sterke geweten. Toen je besloot: “Dit mag niet, dit moet anders! Ik wil dat het anders is!” Voelt vreemd, kracht putten uit je wonden. Je hebt het altijd gedaan, soms met hulp, meestal uit eigen kracht. Een nieuw besef. Voel je het, dat je keel dichtklapt als je hieraan denkt? Maar ook dat je bloed sneller lijkt te stromen?

Ga je er ook wat mee doen? Ja? Geef eens antwoord!

2bb4b7cfb287a8271ddece3490224ce5_medium.



 

26/10/2018 05:48

Reacties (18) 

1
27/10/2018 19:02
Traumatische gebeurtenissen, zijn er om te verwerken, wat elk getraumatiseerde persoon op zijn/haar manier doet en net zo uniek is als jouw trauma-verwerking, mooi verwoord.
3
27/10/2018 13:16
**Vraagt zich af wie al die mensen zijn die wel "hartjes" geven, maar nooit iets zeggen of zelf iets schrijven**
1
28/10/2018 06:37
Nou ik kwam toen ik met dit nieuwe account terug kwam er bij toeval achter wat ik al dacht. Dat er een groot aantal van één en dezelfde persoon zijn, want ik gaf een duim omlaag voor een reactie bij een artikel omdat die reactie gewoon een vorm van laster was en dat was bij een artikel wat toen al een maand of zo oud was ... en binnen no time kreeg diezelfde (laster) reactie er een stuk of vier duimpjes bij.
Niemand maakt mij wijs dat een maand nadat een artikel verschijnt vier tot vijf mensen tegelijk die reactie lezen en het met een duim omhoog belonen.
Heb ooit toen al die na...
1
28/10/2018 11:33
Ach, ik hou nou eenmaal van "mysteries". Maar ik ga geen fan worden van mensen die zelf niks schrijven.
28/10/2018 14:11
Ik ook niet.
2
04/03/2019 13:33
Ik heb het vermoeden dat het door TIM verzonnen leden zijn. Gewoon om de boel wat op te fleuren bij schrijvers die vrijwel geen hartjes krijgen, denk ik... Zal geen namen noemen, maar de zelfde avatars zie ik elke week bij een tweetal schrijvers staan die zelf overigens nooit op artikelen van anderen reageren. Heel eenvoudig te volgen in te controleren. Zijn volgens mij: niet bestaande leden... Dat zelfde haalde TIM ook al eens uit op Plazilla, toen dat berg afwaarts ging kan ik me herinneren.
1
27/10/2018 11:20
Nooit eerder gelezen - dat moet voor mijn tijd geweest zijn.
Knap gedaan, dit jeugdtrauma weergeven, en ook de manier waarop je met zoiets om kunt gaan.
1
27/10/2018 13:20
Thank you!
Hoe je met zoiets om kunt gaan? Worstelen...soms tegen de bierkaai, vaak tegen je eigen spiegelbeeld. En soms ook gewoon een dikke middelvinger opsteken. En daar heb ik er toevallig twee van. ;-)
1
27/10/2018 19:22
Juist, vechten dus. Tegen het verleden en vooral tegen jezelf: tegen de lange schaduwen die het verleden tot in jouw toekomst werpt.
1
28/10/2018 11:35
Geen dagtaak meer, maar er zijn momenten dat ik die strijd nog steeds moet aangaan.
In het verleden ook wel eens met hulp van professionele medestrijders. Vond ik eerst een teken van zwakte. Nu denk ik maar "Ook mensen als Johan Cruijff en Muhammad Ali hadden coaches en trainers nodig." ;-)
1
26/10/2018 11:43
Dit artikel heb ik dus ergens eens gemist.
Mooi om te lezen.
1
27/10/2018 13:18
Thanks, man!
Ik ben nog even aan het kijken welke stukken van Plazilla hier een plekje verdienen.
1
26/10/2018 10:06
Mooi ; Kracht putten uit je wonden. Leuk om die schrijfopdrachten weer terug te lezen. Jij was er goed in.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
1
27/10/2018 13:17
Thank you!
Kracht putten uit je wonden is iets wat ook bij jou past, lijkt me. ;-)
1
26/10/2018 08:41
Blijft prachtig om te lezen.
1
27/10/2018 13:16
Toen ik hem ooit schreef, twijfelde ik nog openlijk of ik hem wel wilde laten staan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert