Recensie De tatoeëerder van Auschwitz

Door Lynn De Bondt gepubliceerd in Boeken en recensies

 

Toen ik dit waargebeurde verhaal voor de eerste keer las, kwam het me wel nogal bekend voor. Misschien is dit louter toeval – misschien heeft het gelijkenissen met een ander verhaal – of misschien heb ik het verhaal in een andere vorm ergens gelezen. Dit laatste lijkt me wel sterk, omdat er lang mee gewacht is om dit verhaal te publiceren. Heather Morris, de schrijfster van het boek, wilde er eerst een filmscript van maken, maar besloot vele jaren later het uiteindelijk in boekvorm te publiceren. Het ligt nu nog maar sinds dit jaar in de rekken.

Maar los daarvan is dit boek echt wel de moeite waard en hoewel het me bekend voorkwam, wist ik zeker niet alles en wist ik ook niet hoe het verhaal afliep.
Het verhaal gaat over Lale, een jonge Slowaakse jood die in 1942 wordt gedeporteerd naar Auschwitz. Hij weet niet wat hem te wachten staat, want hij weet niet waar hij naar toe wordt gestuurd. Er wordt gesuggereerd dat hij in eerste instantie aan een werkkamp denkt. Hij is in de trein gestapt in de veronderstelling dat hij hiermee zijn familie zal kunnen redden.
Wanneer Lale in Auschwitz toekomt, krijgt hij het nummer 32407. Lale krijgt van een andere gevangene, de huidige tatoeëerder, het aanbod om hem te assisteren. Er wordt hem gezegd dat hij door deze baan aan te nemen, hij zijn leven kan redden. Het is daarom dat Lale het aanbod aanneemt. Als hij later zelf de tatoeëerder wordt – hij heeft op dat moment niet echt een keus meer - neemt hij Leon als zijn assistent aan. Op een dag ontmoet hij Gita, wiens arm hij ook moet tatoeëren met het nummer 34902.
Het is het begin van een mooi, aangrijpend liefdes-en overleversverhaal. Lale wordt door de schrijfster omschreven als een lieve, charmante man die houdt van de meisjes en de vrouwen, maar dan op een respectvolle manier. Op Gita wordt hij echt verliefd en dat is de eerste keer dat hij dit meemaakt. Het verhaal is een getuigenis van de kracht van de liefde tijdens de meest extreme omstandigheden. Het is ook heel confronterend, want de schrijfster verbloemd geen dingen. Toch heeft ze dit verhaal, met alle ellende en gruwel die alle slachtoffers van de holocaust hebben moeten doorstaan, met enorm veel respect geschreven.

Het verhaal grijpt je aan bij de allereerste zinnen die je leest en blijft boeien. Je hebt de neiging om het verhaal in één keer te willen uitlezen, je wilt weten hoe Lale en Gita het hebben overleefd. Het verhaal is erg goed geschreven, en in een heel eenvoudige, begrijpelijke taal. Jonge lezers vanaf 12 jaar, die erg goed kunnen lezen, geïnteresseerd zijn in de holocaust of de geschiedenis in het algemeen en al een beetje een voorkennis hebben, kunnen dit boek dus zeker al lezen. Dus alle mama’s en papa’s met jonge, enthousiaste lezers: geef dit boek zeker aan hen door. Ondanks de eenvoudige taal is het boek ook zeker een aanrader voor alle volwassen lezers onder ons. Het is een boek dat je echt gelezen moet hebben.
Na het verhaal vind je een aantal nawoorden en extra informatie. Zo kom je bijvoorbeeld te weten hoe het Lale en Gita zijn vergaan na de oorlog, vind je een nawoord van de schrijfster waarin ze verteld over haar ontmoetingen met Lale, en tevens een nawoord van de zoon van Lale en Gita. Het is bijzonder mooi om hun zoon zo liefdevol over zijn ouders te zien praten. Lale en Gita kruipen dan ook in je hart als je het boek eenmaal hebt uitgelezen. Het is een verhaal dat lang blijft nazinderen.

Lale durfde hun verhaal pas te vertellen na de dood van zijn Gita. Gita was namelijk bang dat Lale als collaborateur zou worden aanzien, omdat hij een van de tatoeëerders was in Auschwitz. Maar Lale heeft van zijn positie gebruik gemaakt om niet alleen Gita, maar ook anderen te helpen. En niet te vergeten dat hij op de trein is gestapt om zijn familie te proberen redden. Lale was een moedig en slimme man, die op die manier gewoon wist te overleven in een wereld dat zo veel anders was dan de gewone wereld. Dus zeker geen collaborateur, maar een slachtoffer die door zijn intelligentie en moed wist te overleven. Bovendien, het waren ook de ss zelf die de gevangenen dergelijke baantjes lieten opknappen. Ze gingen zeker niet zelf aan de slag als tatoeëerder. Iemand moest dit baantje nu eenmaal doen als gevangene, en dan was het misschien beter dat het werd gedaan door iemand zoals Lale. 

Woorden van Lale waar iedereen in deze tijden wel eens over mag nadenken: "Als je één iemand redt, dan red je de wereld."

Kortom: een echte aanrader!

 

 

 

 

 

 

22/07/2018 15:42

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert