Een heel aparte belevenis, was me dat schrikken!

Door Chrisrik gepubliceerd in Humor

Een heel speciale ontmoeting op een zonnige lentedag!

Een aparte belevenis!

Het is nog vroeg in de morgen en het lente zonnetje piept door de gordijnen.
Ik rek me uit en sta op.
Ik heb er zin in, het wordt een mooie dag!

Mijn man en ik ontbijten samen. Vandaag ga ik alleen op stap.
Er moeten boodschappen gedaan worden maar ik wil ook genieten van een stukje natuur!

Het is een waar genoegen om te wandelen in het park.
Aan de vijver zitten veel vissers, geduldig turend naar de dobber.

Ik vind een leuk plekje aan de overkant,
hier wil ik eventjes zitten en genieten!

Het is er stil …
Heel stil ….

Ik hoor alleen het lichtjes bewegen van het water ..
af en toe een vogel die vliegt van de ene boom naar de andere …
en verder niets … alleen stilte …

Ik sluit mijn ogen, de zon brandt op mijn huid.
Ik droom van een mooie zomer, een leuke tijd die ons te wachten staat.

Het is stil …
Heel stil ….

Ik denk aan de kinderen … aan de kleinkinderen …

Ik zie het al voor me hoe ze zullen komen en paaseieren zoeken in de tuin,
hoe mijn man er evenveel plezier aan heeft om ze te verstoppen
en dan … vertellen over de paasklokken die over het huis vlogen!

Het is stil …
Heel stil ….

Ik denk eraan dat er vanavond Spaanse les is …
hoe leuk het weer zal zijn met de vrienden die ik daar heb …
hoe we kunnen lachen met de manier waarop wij ons uitdrukken in het spaans …
met de fouten die we maken, de misverstanden …
maar ook hoe fier we zijn dat we al 4 jaar samen studeren.

Het is stil …
Heel stil …


Opeens hoor ik een plons!
Ik schrik op en ga recht zitten.

Ik kijk om me heen en niemand beweegt.
Hebben de vissers niets gehoord of gezien?
Iedereen blijft rustig alsof er niets aan de hand is.

Heb ik gedroomd?

Het is stil ….
Heel stil …

Ik sluit mijn ogen en mijmer verder ...

Tot opnieuw …
geen plons nu maar een geritsel dicht bij mij.

Ik schrik en kijk opnieuw.

Dààr … daar ligt een vis te spartelen in het gras ...
dat was de plons die ik hoorde ..
de vis was uit de vijver gesprongen en kon niet meer terug!

Ik wil er naartoe gaan en de vis terug in de vijver gooien,
maar dat lukt me niet.
Het lijkt dat de vis niet terug wil.

Opeens hoor ik iets raars?
Het is net of de vis zei iets?
Ik kijk links, rechts … niemand in mijn nabije omgeving!
Wie heeft er gesproken tegen me?

Ik ga dichter bij de vis.

Maar ik deins snel achteruit wanneer ik versta wat het beestje tegen me zegt.
“ Denk je dat ik zo stom ben om ginder te zwemmen?
De vissers zullen me niet hebben hoor!
Ik blijf hier lekker bij jou!”

Ik weet niet wat me overkomt?
Een vis die kan spreken?
En ik versta dus vissentaal?

We voeren een gesprek.
De vis vertelt over zijn broers en zussen die niet meer in de vijver wonen,
over de hengelaars die hen gevangen heeft.

Ik vlei me neer in het gras, de vis ligt naast me.
Hij spartelt lichtjes met zijn staart,
ik raak de vis aan, hij voelt glibberig
Het is raar … maar gezellig

Wij twee, de stilte rondom ons ..
We voelen vriendschap …
We praten over koetjes en kalfjes ..

Ik leer meer over een vissenleven …
en hun “over”leven …
Ik vertel de vis over mijn man, onze kinderen, kleinkinderen …

Wij twee, de stilte rondom ons …
Het is gezellig …
Het is net of ik zweef ….

De zon zakt wat dieper weg …
ze verdwijnt achter de bomen …
het wordt iets frisser en ik heb geen trui bij …

Ik moet terug naar huis,
mijn man zal ongerust worden.

Ik moet het visje achterlaten!
Ik heb schrik om het nooit meer terug te zien!
Wat als het gevangen wordt?
Kom ik morgen terug naar hier?

We nemen afscheid ..
De grote ogen van het visje kijken me triest aan …
ik kan mijn tranen moeilijk bedwingen ..
ik aai nog eens over de vinnen van mijn “nieuw vriend

Het visje vraagt me om het terug naar het water te brengen.
Ik doe het héél voorzichtig ...
laat het zachtjes zakken …
het zwemt weg ... verder van me af.

Ik tuur over het water en zie alleen nog wat rimpeltjes.
Ik sta alleen.

Het is stil …
Heel stil ….

Langzaam wandel ik naar huis en mijmer …
ik heb de vissentaal begrepen, ik kan met een vis praten!

Mijn man zit in het bureau.
Hij vraagt waar ik geweest ben?

Zal ik het hem vertellen?
Zal hij mij geloven?
Zal hij niet lachen met mij?

Of … heb ik misschien toch gedroomd?
Was dat visje er werkelijk?

Ik ga naar mijn man toe en geef hem een zoen.
En dan vertel ik : "Lieverd, ik heb vandaag iets heel speciaals beleefd!"

“Schat, weet jij welke dag het vandaag is?”

Hij kijkt me aan en steekt zijn schouders op.

Ik lach en zeg :

“kijk eens op de kalender!

Het is vandaag 1 april en … ik heb de aprilvis “zelf” gezien!”

10/01/2017 20:49

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert