Met een bigshopper naar de WC

Door ADN gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Daar lopen ze, drie dames met een grote bigshopper in hun hand het lokaal uit. Ik zet een stapje naar voren als de optocht me passeert. ‘Meneer, bedankt voor het college!’

Het is pauze en ik loop met de andere studenten mee naar de aula. Zoals altijd kiezen we de tafel in de hoek. Als iedereen z’n tas heeft neergezet, lopen we naar de kantine om wat eten te halen. Ik haal alleen een flesje water, want mijn brood heb ik van thuis meegenomen. Lekker goedkoop.

Nadat ik mijn brood opgegeten heb, is de pauze voorbij en loop ik met mijn flesje richting het lokaal. Daar zitten de drie dames al op hun stoel te wachten. De bigshoppers, met felrode en gele bloemen, staan op een rijtje op de vensterbank boven de verwarming. Ik ga op mijn stoel zitten en zet het flesje op mijn tafel. Zo, nog één nieuw vak en dan weet ik wat mij de komende periode te wachten staat.

De deur gaat open en er komt een wat oudere man met een zwart pak het lokaal in. Hij kijkt eerst om zich heen en loopt vervolgens naar het bureau toe. In zijn hand heeft hij een zwarte aktetas. Zijn tas zet hij op het bureau en hij pakt er een usb-stick uit. Daar blijkt een PowerPoint op te staan en de eerste dia komt al tevoorschijn. Groot staat er op het scherm: KENNISMAKEN.

‘Goed, ik begin links met de voorstelronde.’ De eerste dame bij de verwarming is als eerste aan de beurt. Met rode blosjes op haar wangen begint ze: ‘Ik ben Wendy en sinds 6 weken moeder van Stijn.’ De docent kijkt haar aan en spreekt vervolgens zijn bewondering uit. ‘Zo, moedig om na 6 weken hier al te zitten. Al wijzend naar rode bloemen bigshopper op de vensterbank zegt ze: ‘Ja, ik heb mijn kolfapparaat gewoon mee genomen.’ De docent lacht lichtjes en wijst vervolgens naar mij. Of ik me wil voorstellen. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen na deze toespraak. Daar zit ik dan als vrijgezelle, kinderloze student van 20 jaar. Het flesje water staat ineens erg ongemakkelijk op mijn tafel. Veel verder dan mijn naam en leeftijd kom ik niet.

Als het einde van het college in zicht komt, staan de drie dames op van hun stoel. Ze hadden blijkbaar al aan de docent gevraagd of ze eerder de les mochten verlaten. ‘Zo wij gaan naar huis om de boel te redden.’ De stoelen worden aangeschoven en de tassen uit de vensterbank gehaald. En daar lopen de drie dames met de bigshopper het lokaal uit. ‘Tot volgende week.’

12/11/2016 23:28

Reacties (1) 

14/01/2017 05:11
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wat mooi beeldend geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert