Natuurfotografie: de herfst (22)

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Gisterenavond schrok ik me de pleuris. Ik was in het pikkedonker buiten gegaan met de honden - die terwijl ik gefascineerd stond te kijken naar de mooie lucht en de mist die over de akkers ging hangen, in ons bos rondliepen zoals psychiatrische patienten aan de drugs. Ons kleine madam blafte naar alles wat bewoog, niet bewoog - ze blafte naar alles wat ze zag en dacht te zien - onze grote juffrouw vond het geweldig om met een aanloop op de hoge stapels bladeren te springen en er dan een denkbeeldig gevecht mee te beginnen.

Dat was niet de reden van de pleurisschokken. Die kwamen toen we aan de voorkant van het huis liepen terwijl de honden een grondige inspectie hielden of alle katten uit de buurt wel verdwenen waren. Mi casa es su casa geldt hier duidelijk niet. Op een bepaald moment keek ik naar de straat terwijl er net een auto passeerde: aan het stuur zat een persoon met aan Halloweenmasker op. Ik schrok me de pleuris, volgens mij mag dit ook niet - je moet toch altijd herkenbaar zijn. Die persoon keek in het voorbijrijden ook naar mij en het beeld van dat masker met die echte ogen die erdoor kwamen achtervolgde mij de hele avond. Als zo iemand naast een oud besje rijdt, krijgt laatstgenoemde ter plekke een hartverzakking.

Ik heb niet zoveel met Halloween: ik vind het een kinder'feest'. Jaren geleden toen de kinderen nog kindertjes waren gingen we jaarlijks naar het Halloweenfeest op school. Lekker griezelen om daarna een kommetje pompoensoep te drinken of je te verwarmen aan een kopje warme chocolademelk. Wat een herinneringen: de hele kleintjes die verschrikt naar hun ouders liepen na het griezelverhaal met de tranen in hun ogen - de iets grotere die stoer wilden blijven maar het bijna ter plekke in hun broek deden en sommige leraren die verkleed rondliepen waarbij ik ze verdacht van twee kilo suiker genuttigd te hebben voor ze naar het feest kwamen. Ze lieten de kinderen schrikken: sommigen vonden het leuk, anderen zag je lijkbleek wegtrekken.

In Amerika vieren ze het uitbundig, hier begint het nu ook meer en meer op te komen bij de volwassenen. Vrouwen verkleed als heksen, mannen verkleed als de bultenaar, vrouwen verkleed als geest, mannen verkleed als ontsnapte gevangene met een (namaak)bijl in de hand. Dolle pret! Sommigen van hen hebben volgens mij geen kostuum en make-up nodig om iedereen de stuipen op het lijf te jagen maar dat staat zo onbeleefd als je dat luidop zegt natuurlijk. Horrorclowns werden beleefd gevraagd om weg te blijven uit pretparken die elk jaar enorm veel jong volk trekken tijdens deze dagen - bij andere pretparken waren ze wel welkom. Mijn zoon was natuurlijk ook weer van de partij met een groep vrienden en vriendinnen - hij moest een stuk alleen met de trein en ik vroeg me op voorhand al af of hij zo'n gestoorde persoon zou tegenkomen. Gelukkig was dit niet het geval. 's Avonds kreeg ik voor de verandering telefoon in plaats van een berichtje met de vraag of we op een bepaald uur aan het station konden staan.

  • Mam!
  • Ja!
  • Kun je me straks ophalen aan het station?
  • Ok één van ons twee zal er staan.
  • Eén van ons twee? Je bedoelt pa - tegen dan lig jij natuurlijk al te slapen!

Hilariteit alom bij hem en zijn vriendenkring. Hij had me in niet zoveel woorden oud en slaperig genoemd. Al een geluk dat ik zo meegaand ben (ik heb de telefoon gewoon dichtgelegd want ik was op dat moment al moe ;)

Thuisgekomen vroeg ik hoe het geweest was en in de vlucht kreeg ik 'leuk natuurlijk!' te horen net voordat hij op een loopje naar zijn kamer ging. Bedankt voor het gesprek, jongeman - tieners! Ik mag trouwens niet klagen: alles waar ze voor gaan, daar slagen ze in. Geen drugs, drank of straathangerscapriolen hier. Meneer is trouwens geslaagd voor zijn theoretisch rijexamen. Met het grootste gemak slaagde hij en ik weet niet wie trotser was: ik of hij. Hij liet het me midden op de dag weten in een berichtje en nog geen uur later wist het de hele familie al. 'Hij is geslaagd!' kregen ze te horen, ik gaf ze de kans niet om ook iets te zeggen want ik moest alweer naar de volgende bellen. Een weekje moet hij nu wachten om op straat te rijden (zo lang duurt het blijkbaar vanaf het moment dat je het voorlopig rijbewijs aanvraagt tot het moment dat je het in je bezit hebt) - de begeleider moet minstens al tien jaar zijn rijbewijs hebben en de laatste drie jaar mag het rijbewijs niet ingetrokken geweest zijn. Geen probleem dus. Ik heb hem ondertussen wel al eens op de parking waar ik het de vorige keer over had laten rijden. Ik kreeg de indruk dat ik er voor spek en bonen inzat. Ok, hij liet de auto de eerste keren te lang in eerste versnelling liggen maar voor de rest ging alles vlotjes. Zelfs parkeren en achteruit terug wegrijden verliep soepel. Ik probeerde mijn 'angst' nog te verstoppen maar al snel had hij door dat ik 'meeremde' en overmatig begon te transpireren als hij zijn bocht iets te vlot nam.

De 'L' hangt al aan de achterruit van de auto ook al ben ik het nog altijd die rijd. Tot mijn grote genoegen merk ik dat auto's achter mij de nodige afstand houden eens ze die L zien hangen. Ze zien natuurlijk niet wie er aan het stuur is (of ik zie er 17 uit maar dat lijkt me sterk zoniet onmogelijk) en houden duidelijk in gedachten dat er wel eens heel bruusk zou kunnen geremd worden. Ik bedacht me een paar dagen geleden toen ik in de file op de autosnelweg stond dat ik hem dit ook ga moeten leren. Geen prettige gedachte op het moment, moet ik zeggen.

De katten zijn ondertussen de restjes van de lasagne aan het opsmikkelen. Onze kater denkt blijkbaar dat er een hele strenge winter op komst is want hij is een serieuze speklaag aan het aanleggen. Zijn naam, daar wou hij nooit naar luisteren, de kleine koppigaard. Naar 'kleintje' daarentegen wel. Ik noem hem de laaste tijd klein dikkertje en daar neemt hij ook genoegen mee. Onze geitjes hebben dezelfde bedenkingen. Ze wonen in een afgezette ruimte, weg van de rest van de tuin, sinds ze besloten dat ook bomen, bloemen en struiken heel lekker waren om op te vreten maar ze mogen dagelijks in ons bos de bladeren en kleine afgevallen appeltjes opeten. Daarna lopen ze naar het grasveld om daar nog wat te smikkelen om als een speer terug naar 'hun' plaats te lopen als ik hun naam roep. Ze zijn afgericht zoals honden wat voor menige glimlach zorgt bij mensen. Op weg naar 'hun plaats' moeten ze tussen onze garages doorlopen. Geen hele brede ruimte maar zeker plaats genoeg. De laatste dagen valt me op dat ze niet veel meer mogen verbreden of ze moeten er schuinsgeweg door stappen! Luister ik naar mijn dieren of ga ik af op de vorige flauwe winters? We zullen snel genoeg weten wat het wordt.

En zo loopt het leventje van Ktje en co weer verder: geen superspannende verhalen van bergbeklimmingen en dergelijke maar gewoon het rustige leven zoals het hier is. Dicht bij de natuur en genietend van alle kleine dingen. Dat is een kunst op zich in deze tijden. Gisteren hoorde ik twee tienermeisjes in een kledingwinkel tegen elkaar zeggen 'Sandra gaat wéér een andere telefoon kopen, ze heeft hem voor de derde keer vernield. Een iPhone6' (met veel blieblie en blabla erachter). We weten allemaal hoeveel zo'n ding kost en het gemak waarmee jongeren dat ding kopen ligt heel ver van de manier ik werd opgevoed. Ouders openen blijkbaar heel snel de geldbeugel zonder veel vragen of eisen te stellen. Laten we hopen dat die tieners van nu binnen een paar jaar een goede job vinden eens ze het allemaal zelf moeten betalen.

De verhalen die ik hoor over sommige vrienden hier die nog te lui zijn om hun schoolboeken dagelijks mee te nemen naar de les - de vrienden waarvan hun mond groter is dan hun hersenpan - de vrienden die na de middagpauze niet eens nog de moeite doen om terug naar school te gaan - klasgenoten die high op school toe te komen om nog higher 's avonds terug te vertrekken (een toiletbezoek heeft namelijk meerdere betekenissen tegenwoordig) - die stemmen me alvast niet erg hoopvol. Misschien komt hun verstand wat later dan de rest of misschien zitten we wel opgescheept met een halve volgende generatie die denkt dat geld iets is dat zomaar op je bankrekening wordt getoverd. De toekomst zal het uitwijzen.

01/11/2016 13:28

Reacties (11) 

1
01/11/2016 18:55
En de dagprijs gaat naar:
foto nr. 6
Hebben jullie dan een dubbele besturing in de auto?
1
01/11/2016 19:21
Merci!
Geen dubbele besturing - enkel een tweede achteruitkijkspiegel is verplicht. Snap je nu mijn opkomende zenuwen? ;)

Daarom ook mijn keuze voor eerst de parking, daarna weggetjes waar geen kat komt. Pas daarna de 'grote' weg op.
1
01/11/2016 17:56
Gefeliciteerd al moet ik nog even nalezen hoe het halen van een rijbewijs bij jullie precies werkt. Mag jij les geven of begreep ik dat verkeerd? Hier hebben we rijscholen en dan gaat het of in mijn tijd 1978 ging het als volgt. Je kreeg rijlessen en volgde theorielessen en dan deed je op dezelfde beide examens.

Dat halloweenmasker ... mag niet nee. Die persoon zou maar een aanrijding krijgen en dan komen ze bij zijn auto en denken ze dat hij wel heel erg gewond is.

Foto's: Nummer 2. En de rest is gewoon ook erg mooi.
2
Ktje tegen Candice
01/11/2016 18:12
Merci! Hier kan je kiezen: of je leert rijden met een begeleider (ouders, vriend, kennis, grootouders) - die begeleider moet al minstens tien jaar een rijbewijs hebben en de laatste drie jaar mag het niet ingetrokken zijn (door een verkeersovertreding of dergelijke)

Er zijn beperkingen: vanaf een bepaald uur 's avonds rijden mag niet, in het weekend gelden ook speciale regels enzovoort. De persoon met een voorlopig rijbewijs (vanaf 17) mag naast de begeleider nog één andere persoon vervoeren, niet meer. Na minstens drie maanden of maximaal drie jaar mag het praktisch rijexamen g...
Candice tegen Ktje
01/11/2016 18:47
1
01/11/2016 17:43
proficiat het slagen van je zoon, een leuk artikel met mooie plaatjes.
1
01/11/2016 17:44
Dank en dank!
...en zo komen we vanzelf in een hele nieuwe fase van ons leven.
1
01/11/2016 15:57
wat fijn om te lezen dat jullie zoon geslaagd is en bijna alleen de weg op kan.
Leuk verhaal en mooie herfstfoto's
Ktje tegen Chrisrik
01/11/2016 16:04
Niet zo snel! Hij mag binnen een goeie week met de 'L' en met begeleider op straat rijden - niet alleen (het gaat al zo snel) - hij is nog maar net 17 geworden en is niet meer te houden. Alweer een nieuw tijdperk dat we ingaan.

Merci!
1
01/11/2016 14:32
Als eerste gefeliciteerd met je zoon`s theorie examen, dat hij dat gehaald heeft. En hahaha ja Halloween en zijn kostuums, als je daar niet aan denkt dan kan ik me voorstellen dat je schrikt. Wat een genot om naar te kijken zijn je foto`s
1
Ktje tegen Yneke
01/11/2016 14:39
Dank je! Ik had vroeger 'in mijn tijd' meer dan één poging nodig om erdoor te raken ;)

Blij dat je telkens weer geniet, dat is mooi om te horen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert