S'nachts is het tijd voor rust

Door Melanie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Moe ga ik blootvoets de trap naar beneden. Ik kom mijn katjes nog even eten geven.

Meestal wachten deze zachte beestjes op mij totdat ik in mijn bed kruip. Nu is dit ook niet anders.

De katjes storten zich meteen op hun voederbakje , ik sluit de deur en ga terug naar de badkamer.

Terwijl ik nog een laatste keer in de spiegel kijk, doe ik het licht uit.

Alles goed gesloten, alles klaar om mijn bed in te kruipen.

Oh wat jammer, mijn dekens voelen weer klammig aan, niet aangenaam. Ik vraag mij af vanwaar dat vocht komt. We hebben toch nog maar pas goed geïsoleerde ramen laten zetten. Misschien omdat ik boven nooit de verwarming opzet? 

Terwijl ik in bed lig, malen allerlei dingen door mijn hoofd. Flitsen van de dag, dingen die ik ben vergeten, zaken waar ik nog aan moet denken, opdrachten die ik zeker niet mag vergeten en gebeurtenissen die ik wil maar niet kan vergeten.

Zucht, ik lig weer te woelen, verschrikkelijk. Ik vind het altijd zalig om naar bed te gaan, en te genieten van de rust, maar soms zijn er van die nachten, waarbij de rust niet op je ligt te wachten. Integendeel, muizenissen noem ik dat of gepieker van de hoogste plank.

S'nachts worden de zaken ook zo uitvergroot. Alle gedachten die op een heldere dag niets voorstellen, worden s'nachts in de schaduw sterker . Alle angsten die overdag bijna niet zichtbaar zijn, worden s'nachts wakker en spoken door je hoofd.

Plots hoor ik een licht en zacht gezoem . Wat is dat? Het klinkt niet zo vervelend scherp als een mug , maar toch luid genoeg om duidelijk te  horen , zelfs met mijn dekens over mijn oren bedekt.

Ik probeer mij niet af te leiden van mijn opdracht om in slaap te vallen, maar toch.

Het zacht gezoem komt dichterbij. Het klinkt meer als een licht gefladder.

Met tegenzin ga ik terug rechtopliggen in bed en kijk ik door de kamer. Ik zie en hoor niets meer, het is dan ook bijna pikdonker. Terwijl ik terug ga liggen zie ik precies in mijn linkerooghoek een lichtflits voorbijgaan. Van de hoge kast tot aan het bed flitst er iets voorbij. Misschien kwam de lichtstraal van een voorbijrijdende auto en piepte er een lichtbundel tussen de gordijnen, die maar half zijn gesloten.

Ik ga terug liggen en zucht nog even. Ik probeer de spanning van mij weg te nemen door in een klein bolletje te gaan liggen. Zo voel ik mij even weer beschermd als een baby in de baarmoeder.

Opeens voel ik een getik op mijn wang. Een heel zacht bijna onvoelbaar getik.

Ik open mijn ogen, maar wat ik nu zie kan toch niet waar zijn? 

Er zit een zeer klein wezentje op mijn kussen. Het lijkt wel op een klein mensje, een klein elfje? 

Haar vleugeltjes zijn precies alsof het geweven zijde is, zoals het tafelkleedje dat de bomma op haar salontafel heeft liggen, maar dan zoveel mooier en witter, met glinstertjes en mini pareltjes. Ze blijft lang genoeg staan zodat ik haar pracht volledig kan bewonderen, terwijl ik zachtjes besef dat dit echt is en geen droom. Ze heeft haar kleine armen over elkaar gekruist en kijkt mij boos aan.

Ja boos, zo boos... maar ze lijkt te weten, dat ze door haar enorme, prachtige schoonheid en haar lieflijk silhouette geen bang gevoel bij mij achterlaat, integendeel.

wordt vervolgd.

 

dd4b25da1a1b02cbd642a91ec82d25af_medium.

23/10/2016 11:12

Reacties (8) 

08/02/2017 04:00
Welkom en wat een mooi verhaal. De titel spreekt mij ook aan
07/12/2016 07:13
Dat was een mooie binnenkomer op Tallsay, welkom. Benieuwd naar het vervolg en heb het idee dat je je angsten zult gaan verliezen.
29/10/2016 12:33
leuk verhaal, ben benieuwd naar het vervolg.
24/10/2016 19:58
Welkom op Tallsay. Een leuke binnenkomer. Blijf het volgen.
1
23/10/2016 13:35
Hoi, bedankt voor je reactie en je tip. Het is mijn eerste verhaaltje dus ik ben zeer blij met je tip en ga er zeker wat aan doen ????
23/10/2016 14:12
Als je reageert via het pijltje ... dan krijgt de ander er een melding van.
23/10/2016 13:30
Ben dol op de nacht en dan vooral op wakker zijn en buiten gaan wandelen. Rond een uur of vier half vijf of joggen, dan kom je tenminste geen mensen tegen.

Mooi geschreven door je en welkom op Tallsay.
Tip: Maar ben ik niet zeker van. Maar mogelijk leest het makkelijker als het niet allemaal losse zinnen zouden zijn.
1
23/10/2016 14:54
Hoi Candice , ik heb gebruik gemaakt van jouw tip en mijn verhaaltje aangepast. Thanks
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert