Ze lachtte me allemaal uit, mama!

Door Cynthia Van Hoyweghen gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Een jongen werd geboren op 26/05/1990 in Opstal. Niet zoals andere kindjes, werd deze achtergelaten in een steeg. Op 27/05/1990 werd hij gevonden door een oude man die aan het wandelen was met zijn hondje. Een witte maltezer die al iets te veel in de modder had gelopen, zijn haren zaten vol klitten. De man bekeek de baby maar eens vies. Het stonk en zag er heel raar uit. Nu, raar is veel gezegd. Zijn beentje stond niet zoals het moest, het was volledig naar binnen gedraaid. Zijn knie stond aan de binnenzijde van zijn been in plaats van recht vooruit. Verder niks te zien, buiten dat het in zijn eigen uitwerpsel lag te huilen en te schreeuwen. Een wonder dat niemand hem eerder had gevonden. Ach, het was ook niet dat veel mensen in dat steegje kwamen. Het was een verlaten, verouderd smokkelwegeltje. Vele wisten niet eens dat dit wegeltje uberhoud bestond. 
De oude man wist wat hem te doen stond, "we nemen het mee, Oscar!" zie de man vastberaden. De hond liep naar de man toe en keek naar de doos alsof het een doos vol hondenkoekjes was. De man bracht het kindje meteen naar het ziekenhuis en liet het daar ook weer achter. "Ik ben te oud om het op te voeden, ik heb mijn werk al gedaan. Ik heb dit kleintje al uit zijn lijden verlost." Altans dat dacht hij toch. 
Het jongetje werd opgeknapt en als adoptie opgegeven. Dagen gingen voorbij, je zou denken een pasgeboren baby is snel weg maar deze niet. Geen achtergrond gegevens en een misvormd beentje. Het schrok vele ouders af! 
Ondertussen is het kindje overgebracht naar 'Het Weeshuis'. Het gevreesde huis van elk kind. De maanden gingen voorbij, er kwamen veel ouders met goede bedoelingen kijken, maar niemand nam hem mee. Het jongetje kreeg veel aandacht van de andere kindjes, wat is er nu leuker dan zo'n schattig klein kindje? Het was een lief en vooral stil jongetje. Eten, slapen, wassen, eten, slapen, wassen, ... Een droomkindje. 

6 maand oud en nog steeds in dat zelfde weeshuis. Het nieuwe was er af, dus de interesse in hem slonk af. Steeds minder aandacht, ook van de opvoeders. Deze hadden hun handen te vol met de andere bengels die er rond liepen. 27 kinderen in één huis, dat is vragen om problemen. Ze hadden allemaal verschillende leeftijden; drie jaar, tien jaar of zelfs ouder. Hoe ouder ze waren hoe rebelser en hoe minder kans op adoptie. Sommige zaten er al zo goed als heel hun leven. En allemaal om verschillende redenen; achtergelaten, weggelopen, weggehaald, ... Zoveel traumatische achtergronden, je kan het je niet voor stellen. Zo was er een kind van 12 jaar, deze tekende niets anders dan droevige gezichtjes en bloed. Dit is duidelijk, het kind was weggehaald omdat zijn vader een moordenaar is. Erger zelfs massamoordenaar, hij vermoorde meerdere van de familie op een gezellig familie feest. En later op die dag moest het kind van toen vier jaar zijn eigen broertje vermoorden, onder dwang van zijn vader. Het kind werd meten weggehaald en naar een psychiatrische instelling gebracht, hij was niet  normaal opgevoed en handelde dus niet als een normaal kindje van zijn leeftijd zou doen. Hij was gevaarlijk en getraumatiseerd. Op zijn acht werd hij naar het weeshuis overgeplaatst, niemand van de overgebleven familie wou hem in huis nemen. En zo zijn er nog veel meer verhalen van deze kinderen. De ene minder bloederig dan de andere, maar allemaal even erg. Allemaal het waard om even bij stil te staan. 

"Bezoek! Bezoek! Bezoek! " werd er door heel het huis geschreeuwd. Het was 'De familie'. De familie die het jongetje met veel twijfels eindelijk wil adopteren. Ze hebben vrede gesloten met zijn uiterlijk en achtergrond. Het enige wat ze willen is een gelukkig kind. Een gezond kind. Na 9maand en 14 dagen wachten vind het weeskindje dat achtergelaten werd een thuis. Een thuis waar hij rustig kan opgroeien tot een tiener, een volwassenen. En nooit meer weg hoeft! Het was alsof hij het wist dat het bezoek voor hem was. Zijn fel groenen ogen stonden wijd open en zochten direct rond hem heen. Tot hij zijn familie zag, hij werd rustig en sloot zijn ogen terwijl zijn nieuwe mama hem in de arme sloot. Ze legde hem tegen haar hart en fluisterde lieve woordjes. Zijn nieuwe papa stond met tranen in zijn ogen en een camera in zijn handen, klaar om het mooie moment vast te leggen. "Een moment dat we nooit meer mogen vergeten!"  zei hij terwijl hij met zijn vinger op het knopje drukte. Flash! Flash! Flash! De ene foto na de volgende, geen moment wou hij missen. Alles moest hij op foto hebben staan. De opvoedster die het jongetje al deze maanden heeft verzorgd en in haar hart had gesloten kwam dichterbij. Ze liet de nieuwe ouders even hun moment hebben en vroeg "Hoe ga je hem noemen?" . Al deze maanden had het jongetje geen naam gekregen om dit aan de nieuwe ouders over te laten. " Kamiel, Kamiel Overdijk" Zei de moeder trots. Wanneer de moeder deze woorden sprak brak de vader in huilen uit. Zijn geluk kon niet op. Kamiel zij nieuwe thuis zijn nieuwe leven kon beginnen. 

Lidia en Wezly, de nieuwe ouders van Kamiel groeide uit tot geweldige ouders. Ze waren natuurtalenten. Hun hele wereld draaide rond Kamiel, hun enige kindje. De hele familie sloot Kamiel in hun armen alsof hij er altijd al was bij geweest. Niemand sprak of kek maar naar zijn misvorming. Het was gewoon Kamiel, al hadden al talrijke dokters advies gegeven om zijn beentje te opereren en goed te zetten. Maar dit zou duizenden euro's kosten, euro's die het gelukkige gezinnetje niet had. Ze maakte zich er ook niet druk om. Kamiel groeide op als andere kinderen. Zelfs lopen was geen probleem, het ging enkel net iets trager en stunteliger. Hij moest zijn misvormd been steeds met een zwaai over het ander gooien, telkens opnieuw, maar verder liep hun normaal. Voor Kamiel was dit een normale manier van wandelen, hij stelde zich er geen vragen bij. De kinderen van de familie waar hij mee omging zeiden er niets over. Hun ouders hadden de kinderen wellicht ingelicht hierover. 

Kamiel groeide op gelukkig, tot in zijn tiener jaren. Wanneer Kamiel oud genoeg was voor naar het middelbaar te vertrekken begonnen te problemen. Kinderen beginne te rebelleren en willen zichzelf beter voelen dan anderen. Het normale gedrag van een tiener. Kamiel was een zeer stil kind. In de klas, bij zijn vrienden, overal. Hij zat liever op zich zelf dan in een grote groep met veel lawaai. Hij maakte dan ook niet zo snel vrienden. Wat op zich geen probleem is, maar toch problemen gaf. Hij werd eenzaam en een gemakkelijk slachtoffer voor te pesten. Snel hadden ze hem dan ook gevonden en vonden ze zijn zwakke plek. Zijn been! 

Op een dag ging hij naar school met een heel lange broek veel te groot. Hij had stiekem een broek van zijn vader uit de kast geplukt en aan gedaan in de hoop dat ze zo zijn been niet meer zouden zien. En inderdaad, je kon er niet meer van zijn. Maar hoe klungelig hij al was, hoe klungeliger hij werd met deze broek. Wat wil je met een veel te lange broek waar je steeds over valt. Waar ander kinderen op gaan staan. Ze maakte grapjes over zijn 'nieuwe broek'. Ze probeerde hem uitte trekken. Ze morste expres hun drankjes op zij broek. 
Toen Kamiel thuis kwam en zijn moeder de broek zag, kreeg hij een enorme uitbrander. " De broek van je vader zomaar stelen! Zie nu is die helemaal vies en kapot door dat je er steeds op hebt getrapt! " De moeder was razend. Kamiel deed de broek om middellijk uit en rende naar zijn kamer. Zijn moeder wist niets af van de pesterijen. Het school merkte het niet op en Kamiel was te bang om iets te zeggen erover. Bang dat hij voor problemen zou zorgen en terug moest naar het weeshuis. Hij was jong toen hij er zat en wist er niks van, maar zijn ouders hadden hem wel heel eerlijk alles verteld. Alles wat ze van zijn verleden wisten hadden ze hem verteld. 

Maandag middag, LO. Het ergste moment van de week. Kamiel hield niet van sporten en was er ook helemaal niet goed in. Voor veel sporten moet je heel handig zijn en snel. Twee dingen dat Kamiel al zeker niet was. Hij werd nooit gekozen, er werd zelf ruzie gemaakt over bij wie hij in het team moest. Meestal ging hij van tevoren al op de bank zitten. Mee spelen mocht hij toch nooit. En als hij dan toch mocht meespelen, omdat het moest van de leerkracht, gooide ze expres de ballen tegen zijn hoofd of nieten ze heb continu struikelen. In de kleedkamers werden zijn spullen afgenomen en in het rond gegooid, soms zelfs gewoon gestolen. Niet enkel bij LO gooide met zijn spullen, vaak als ze langs hem liepen in de klas gooide ze alles van zijn bank op de grond. Trokken ze de stoel van onder hem weg. In de gangen werd hij tegen de muren geduwd. En of de leerkrachten er nu iets op zeiden of niet. Het bleef maar doorgaan, zelfs verergeren. 
Op een dag na LO, een les dat hij eindelijk is mocht meedoen, viel een kind zo hard op de grond dat hij een bloedneus had gekregen. De leerkracht rende de zaal uit met het kind in zijn armen. "Blijf hier! En wees kalm!" Zei de leerkracht net voor hij de hoek om rende. Hij was nog maar vijf seconden de hoek om of enkele kinderen sloegen de benen vanonder Kamiel zijn romp. Hij viel met een hard smak op de grond. En kreeg er nog enkele harde klappen bij tot ze de leerkracht hoorde terug komen. Ze raapte Kamiel op zodat de leerkracht niets zou merken, buiten dat hij aan het huilen was van de pijn. Kamiel wreef over zijn buik dus de leerkracht stuurde hem naar huis voor buikpijn. Ook al wist hij wel beter, maar omdat Kamiel niets durfde te zeggen kon hij er ook niks aan doen. 
Kamiel kwam huilend thuis en liep meteen naar zijn kamer. De enige plek waar hij zich veilig voelde in deze wereld van pesten. Zijn moeder volgde hem meteen naar boven. Wanneer ze nog maar net de deur op een kiertje opende stopte hij met huilen. Hij zei niets. 

Kamiel veranderde in een heel eenzaam iemand, hij sprak haast niet meer. Niet tegen zijn ouders, familie. Vrienden die hij had was hij allemaal al kwijt door de pesterijen. Deze hadden schrik om zelf ook gepest te worden als ze bevriend zouden blijven met hem. Hij stond er volledig alleen voor. Thuis sloot hij zich op, kwam in het weekend niet naar buiten enkel voor even te komen eten. Zijn ouders konden het niet meer aan zien en snapte er niets van. Tot zijn moeder eindelijk besloot om te bellen naar het school. Daar kwam het aan het licht dat ze vermoedens hadden dat Kamiel gepest werd. 'vermoedens' Niemand had iets kunnen bevestigen omdat Kamiel niets zei. Lidia begreep er niets van dat ze dit nu maar hoorde. Ze schreeuwde in de telefoon en liet geen haartje heel van het schoolhoofd. Sinds die dag aan hielden zijn ouders hem goed in het oog en probeerde met hem te praten. Er kwam geen woord meer uit. 
Hij sloot zich zelf af van de buiten wereld. Wou niemand meer zien, zijn ouders werden te opdringerig. Enkel en alleen omdat ze wouden helpen, al hielp het niet. De situaties op school werden erger, ze hielden de pestkoppen goed in het oog maar verder gebeurde er niets. De pestkoppen waren niet van plan om te stoppen, ze voelden zich sterk. Ze begonnen om hem fysiek meer pijn te doen dan mentaal. Hij werd bijna dagelijks in elkaar geslagen. Vaak kwam hij thuis met een ijszak op zijn hoofd om te voor omen dat zijn oog volledig zou opzwellen. En als de ijszak niet op zijn hoofd lag, lag het wel op een ander deel van zijn lichaam. Alles verergerde, ze wilde geld zien! Geld dat Kamiel niet had. "We willen geld en veel! " zeiden ze achter de hoek van de sport plein waar niemand hen kon zien. De leider van de roep duwde hem tegen de muur en kwam heel dicht en bedreigend met zijn gezicht daar dat van Kamiel. Hij zie het steeds opnieuw en opnieuw. Steeds luider en luider. De andere hielden Kamiel vast of hielden de uitkijk.
"Dat heb ik niet." zei Kamiel heel zacht.
"Wat!" 
"Ik heb geen geld." Zei hij op een bijna fluisterende manier.
"We willen 100 euro tegen morgen! En zo niet?! Zal ik dat kromme been van je is juist zetten!" Zei de leider op een zeer luide, bevelende stem. 

De dag erna melde Kamiel zich ziek voor een volledige week. Door een smoes had hij zijn moeder zo ver gekregen hem thuis te houden. Hij hoopte dat ze na een week dit volledig zouden vergeten zijn of op zijn minst een ander slachtoffer hadden gevonden. Met een bang hartje keert hij terug naar school na zijn week 'ziekte'. Hij had gezorgd dat hij 20 euro had gespaard om als ze erachter vroegen toch iets kon geven. 
Het was alsof ze een heel week achter hem hebben zitten zoeken. Ze zagen hem nog maar net de schoolpoort binnen lopen en sleurde hem mee aan zijn kraag. Ergens achter de gebouwen in een donker hoekje. 
"Waar is het geld?" Vroeg de leider.
Kamiel gaf hem de 20 euro. 
"Wat is dit? Wat moet dit voor stellen? Denk je dat ik achterlijk ben en niet kan tellen?" riep hij terwijl de 20 euro terug in Kamiel zijn gezicht werd geduwd. Kamiel zei niets. 
"Hier ga je voor boeten, je wist wat er ging gebeuren als je ons het geld niet bezorgde." Zei hij met een grijns op zijn gezicht en liep weg. 
Het was maandag dus terug LO tijd. Zeer vreemd maar de pesters stonden erop dat Kamiel meedeed en in het andere team terecht kwam. Het was hockey. Het spel begon en het team van de pestkoppen was al meteen hel agressief. Extreem als ze in de buurt van Kamiel kwamen. De leerkracht probeerde ze rustig te houden maar dit lukte langs geen kanten. Kamiel had de puk te pakken, de leider van de pestkoppen kwam op hem afgestormd en haalde zijn stick volledig naar boven. Een sloeg met een enorme zwaai zijn stick terug naar beneden. Met een enorme hoeveelheid kracht en snelheid kwam de stick op het misvormde been van Kamiel terecht. Kamiel viel op de grond en schreeuwde het uit van de pijn. Iedereen kwam rond hem staan in een kring maar deden niets. De leerkracht kwam met veel paniek aan gerende en werd lijk bleek toen hij het been van Kamiel zag. 
"Dat ziet er niet goed uit!" Zei de leerkracht wat bleek, terwijl hij naar zijn gsm probeerde te grijpen. De ambulance was er zeer snel en nam Kamiel meteen mee. "Dat is overduidelijk een gebroken been, kan gebeuren." zei de ambulancier zeer rustig alsof ze dit elke dag meemaakt. 

Na een paar uur in het ziekenhuis was Kamiel al terug thuis helemaal aangedaan van wat er net was gebeurd met hem. Zonder eten vertrekt hij naar bed, wanneer hij half op de trap stond, wankelend met zijn krukken, riep zijn moeder hem terug. "Kamiel?" Zei ze bezorgd en bedroefd. Kamiel liep door de trap op, levenloos. Hij keek niet eens heel even om. Zijn moeder barstte in tranen uit al wetend dat de dader van het breken van haar zoons been niet wordt gestraft. Hij wou enkel en alleen op de puck slaan hadden ze als argument. Slap argument vond Lidia. Zijn vader wou het hier niet bij laten en was al volop aan het bellen met een advocaat. Hopelijk maakte ze hiermee een einde aan het lijden van hun zoon. Maar daar had Kamiel al zelf een oplossing voor. 
De volgende dag kom Lidia naar Kamiel zijn kamer om hem uit zijn bed te helpen met dat gebroken been. Ze zag hem daar zo vredig liggen, zachtjes komt ze naar hem toe en probeert hem wakker te maken. Geen reactie. Ze begint hard te schudden met heel zijn lichaam! Ze schreeuwde naar Wezly dat hij moest komen. Ze schreeuwde naar haar zoon! Wezly nam haar vast en probeerde haar te kalmeren, terwijl hij zich zelf onder controleren probeerde te krijgen. Wezly zag al bij het binnen komen het potje pijnstillers dat hij had gekregen voor zijn been, volledig leeg op zijn nachtkastje staan. Het potje was nog volledig vol gisteren, dus wist hij het meteen wat er gebeurd was. Hij brengt Lidia naar beneden en beld de ambulance op aanvraag van Lidia. "Ze gaan niets meer kunnen doen voor hem, liefje. " Zij Wezly heel liefhebbend en voorzichtig. Lidia begonnen nog harder te huilen en huilen. Wezly moest haar tegenhouden om niet terug naar boven te gaan. Hij pakte haar vast tot de ambulanciers er waren en Kamiel meenamen. "Nog één keer wil ik hem zien en aanraken, mag dat?" Vroeg Lidia aan de ambulancier. Ze gaf haar zoon de meest zachte en langste kus met al de liefde die ze had. Ze knuffelde hem en wou hem niet meer lossen. Het was een knuffel die eeuwig kon duren. Wezly kon het niet, hij kon zijn zoon niet meer aanzien. Het was alsof het wel nog het lichaam van zijn zoon was dat daar lag maar toch was het zijn zoon niet meer. Het was niet meer Kamiel enkel zijn lichaam. 
Kamiel werd weg gebracht, later vonden zijn ouder zijn dagboek op zijn kamer. Volledig volgeschreven met alles wat hij heeft meegemaakt van dag één op school, gericht naar zijn ouders. Ze lachtte me allemaal uit, mama! 

05/09/2016 12:11

Reacties (10) 

1
09/11/2016 23:46
Laat je niet weerhouden door de typefouten, emoties gaan spelling en dergelijke voorbij. Je doel is goed en daarna kun je in rust op jouw tijd je spelling zien. Jij schrijft nu vanuit je gevoel, intens is deze verhaallijn. Goed weergegeven. Verfijn en de rest volgt.
1
05/09/2016 20:04
Heb je geen spellingcontrole? Zet het verhaal anders eerst in MS Word. Dit staat zo slordig...
Jammer. Met een beetje meer zorgvuldigheid (wat spelling en grammatica betreft) zou het er heel anders uitzien.
1
05/09/2016 19:26
Inderdaad een mooi verhaal. Ik zou zeggen: Zet het even in de wachtstand en haal de typefouten er even uit. Dan leest het verhaal nog mooier.
1
05/09/2016 17:18
Heel zielig, wat een lijdensweg.
2
05/09/2016 14:41
Indrukwekkend.

Alleen jammer dat er nog al wat typefoutjes instaan. Maar het is een echt indrukwekkend verhaal.
1
05/09/2016 14:42
sorry voor de typefoutjes :(
2
05/09/2016 14:43
Zo erg is het niet. Het verhaal wordt er niet minder indrukwekkend van.
1
05/09/2016 14:46
Danku wel! dat is vriendelijk:)
1
05/09/2016 14:29
Jonge, jonge, wat een verhaal. Wel mooi geschreven, overigens.
1
05/09/2016 14:39
Dankje!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert