De tweede generatie.

Door Zevenblad gepubliceerd.

3d7afc1850f9d61c640200aceeb956fe_medium.

Ik wil mij met dit artikel niet weer in de discussie over het vluchtelingenprobleem mengen. Daar is al het nodige over gezegd en er zijn alle pro's en contra's de revue gepasseerd.

Ik wil alleen maar verslag uitbrengen over een discussieprogramma dat ik gisteravond op de Duitse TV gevolgd en uitgekeken heb. Het was een eye-opener.

Naast de gebruikelijke polemiek tussen politiek rechts, gematigd en links - waarbij ik telkens weer constateer dat 'links' iedereen wil opnemen zonder naar de motieven voor de migratie te kijken ('Er zijn geen onechte asielzoekers!') en dat de CDU en de CSU meteen aan het begin willen sorteren naar vreemdelingen die wél of geen kans op asiel maken) zat er deze keer een meisje uit Dagistan bij wijze van ervaringsdeskundige bij, net twintig en met een Duits gymnasiumdiploma. Nu wilde zij naar de universiteit.

Ze sprak perfect Duits, zonder accent. Ze was met haar ouders en een jonger zusje zo'n 10 jaar geleden naar Duitsland gekomen. Omdat Dagistan niet tot de landen behoort waar een oorlog woedt werd de asielaanvraag afgewezen, maar met de uitzetting nam men alle tijd. Negen jaar lang werd het gezin 'gedoogd'. Ze kregen zelfs op den duur een klein appartement toegewezen met twee kamers en een keuken. Op school ging het prima, ze was zelfs de beste van haar klas.

Maar wat zat zij vol wrok tegen Duitsland! Nu is het natuurlijk geen pretje als je voortdurend op de schopstoel zit en niet weet hoe lang je nog mag blijven. De voortdurende angst om toch nog teruggestuurd te worden is het gezin niet in de koude kleren gaan zitten. Het heeft de ouders in elk geval belet om zich aan te passen en een gewoon bestaan op te bouwen, of alleen maar de taal te leren. Met alle gevolgen van dien.

Niet duidelijk werd waarom ze uit Dagistan gevlucht waren, maar het zullen wel economische motieven geweest zijn. Een beter leven... Op dat betere leven hebben de dochters nu wél kans, maar voor de ouders is het te laat. Die kunnen niet meer op de rijdende trein springen.

Ze gooide al haar frustraties eruit. Andere kinderen op school hadden een eigen kamer: zij niet. Iedereen had de gebruikelijke speeltjes en de gewenste kleding: zij niet. Uitgaan met vriendjes mocht niet, andere kinderen thuis uitnodigen kon niet. Op haar verjaardagen kwamen alleen maar kinderen van andere asielzoekers.

Een mooie meid, intelligent en ambitieus, maar zo vol haat! Op het land dat haar gezin sinds haar tiende onderhouden, voor woonruimte gezorgd en haar opleiding  betaald had. Waarom?

Heel eenvoudig, door haar niet dat te bieden wat haar Duitse leeftijdsgenoten wél hadden: een onbezorgd leven in de Duitse middenklasse, met alle vrijheden, financiële middelen en vooruitzichten. Ze hadden 'haar jeugd gestolen'.

Dat is nu de reden waarom zij Duitsland haat.

Uit studies in de V.S. is gebleken dat de tweede (en soms ook de derde) generatie vol wrok is tegen het nieuwe land. De eerste generatie (de migranten) zijn nog dankbaar voor wat het nieuwe land voor hen gedaan heeft. Het heeft hen  opgenomen, voor de eerste levensbehoeften gezorgd en hen veiligheid geboden.

De tweede generatie heeft de verschrikkingen in het thuisland niet meer bewust meegemaakt en kijkt alleen maar naar de nieuwe omgeving, en dan vooral naar hun leeftijdsgenoten in het opnemende land. Die hebben het doorgaans veel beter, en dat doet pijn. Het is wel begrijpelijk, maar hoe voorkom je deze frustratie?

Geen enkel land kan elke vluchteling leefomstandigheden bieden die meteen vanaf het begin overeenkomen met de standaard van de omgeving waarin zij uiteindelijk terechtkomen. Hoe meer migranten er komen hoe kleiner ook de kans daarop wordt. In de huidige situatie kan men al die mensen al nauwelijks onderbrengen en verzorgen, maar een leven zoals dat van het gemiddelde Duitse gezin zit er de eerste jaren zeker niet in. Met hoeveel wrok zullen hun kinderen hier in Europa opgroeien?

Van hen hoef je in elk geval geen dankbaarheid te verwachten. In tegendeel: zoals nu ook hier al jaren blijkt identificeren velen zich niet met de gesettelde burgers in het nieuwe land, maar vinden dat zij 'achtergesteld' zijn ten opzichte van de weelde die zij in hun omgeving en op TV zien.

Probeer je hen alles te geven wat zij willen (als dat al mogelijk zou zijn) zou dat wederom hele scharen migranten aantrekken die dat wel zouden zien zitten. Doe je dat niet of kun je het niet dan weet je wat je van de teleurgestelde tweede generatie kunt verwachten. Niet veel goeds, in een groot aantal gevallen.

 

28/07/2016 13:44

Reacties (3) 

1
29/07/2016 16:41
Ik herinner me dit artikel nog... het is bijna pijnlijk om het nu te herlezen met in het achterhoofd alles wat we al meemaakten en nog zullen meemaken.
1
29/07/2016 19:20
Ik heb dit artikel hier naar toe gehaald omdat het juist de tweede generatie is die de aanslagen pleegt, en die heel gevoelig is voor de propaganda van terroristen.
Velen van hen haten ons als de pest, omdat zij, vaak ondanks goede opleidingen etc., niet in staat zijn om volledig mee te draaien in onze maatschappij.
Dat is niet onze schuld, maar die van hun ouders die niet in staat waren of zijn om zich aan te passen. Vaak wilden die het ook helemaal niet. Kankeren op de Westerse gewoonten en krampachtig proberen hun eigen cultuur vast te houden, en dan gaat het mis met hun kinder...
1
30/07/2016 09:53
Heel jammer dat overgezette artikelen niet bij 'nieuw' komen... de meesten krijgen dit dus niet te zien. Hier in België zijn ze nu eindelijk begonnen met geld en bezittingen te 'bevriezen' van Syriëstrijders: heel positief maar wel heel erg veel te laat.

Snapt iemand hoe Fatima Merkel nog durft te zeggen 'wir schaffen das'? Ik heb de indruk dat ze extra sterke zeep heeft om het bloed van haar handen te wassen én in hogere sferen leeft om niet te moeten beseffen waar ze allemaal medeschuldig aan is.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert