Afscheid nemen van je geliefde hond, deel 2

Door Mendels6815 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Denk als een genie

Flashback:September 2015

In oktober zal ik zonder veel ophef weer een jaar ouder worden en dat is waarschijnlijk de laatste keer dat ik verjaar. Ik heb niet gevraagd hoelang ik nog heb. Met zoveel kankerplekken nog vier of vijf maanden? Die wil ik dan wel met gebruik van alle hulpmiddelen en geestelijke inzet omzetten in het beste dat er uit die tijd te halen is.

  • Géén gejerimineer over de medische missers of de streek die me door incompetente, weinig betrokken huisartsen is geleverd.
  • Géén gelamenteer over doelen die EmjE en ik na ons pensioen na wilden streven.
  • Beslist géén zelfmedelijden want de dood is het laatste onderdeel van het leven waarin je kunt bewijzen wie je in wezen al die tijd bent geweest. Geniet van wat er allemaal nog is, ben blij met de tijd die je nog gegeven is. Het is een onbetaalbaar kado. Je kunt (net als je nabestaanden) tenslotte ook zomaar plompverloren de dood op heterdaad betrappen en onvoorbereid moeten accepteren dat je niet meer bestaat. Daarvan raakt je ziel volgens mij echt totaal in de war. 

Logisch denken

a7b2ced43bd5f517c92d0c8642629067_medium.

Theekransje

Zoals afgesproken zitten we de zondag na mijn 'vrijlating' uit het ziekenhuis gedrieën bij EmjE op de thee. Om verstandige spijkers met koppen te slaan.

  1.  “Een papagaai boven het bed. Zonder dat ding kom ik er niet levend uit.”

Hetty noteert, EmjE knikt.

  1. “Een makkelijk opvouwbare rolstoel, vooral licht en wendbaar,” vraagt Emje waar Hetty en ik hartstochtelijk mee instemmen.
  2. “Misschien ook op voorhand een “triplestoel?" oppert Hetty.

"Wat is dat?"

"Een stoel op wieltjes, in hoogte verstelbaar, zodat je straks, als je weer wat mobieler bent, in de keuken uit de voeten kunt,” en hoewel ik geen idee heb van het gemak dat zo’n ding kan hebben, komt ook dat op het lijstje voor Medipoint.

“Daar mag je zulke hulpmiddelen 26 maanden gratis lenen. Maandagmiddag gaan we er meteen naartoe, het zit tegenover het politiebureau," weet Hetty, die al vaker met dat bijltje heeft gehakt. Ze heeft me verteld de maandagen voor mij en mijn wensen vrij te houden.

“Prima , geen tijd te verliezen immers,” vind ik het zelfs leuk spannend. Terminaal zijn is niet eens zo'n angstaanjagend idee, merk ik en EmjE schenkt nogmaals een kopje thee. Met een bitterkoekje. Of twee. Vooral als ze lekker taai zijn vanbinnen. Daar ga ik altijd smullend van spinnen. De eerste zegen: Ik vind ze weer net zo heerlijk als vóór de dramatische opname in het ziekenhuis, toen ik niets meer proefde en nergens eetlust vandaan kon peuteren.

Spijkers met koppen

Giebelend opgelucht rijdt Hetty mij in mijn eerste rolstoel op maandagmiddag naar Café Meyers om decadent levenslustig dit succes te vieren. We hebben tevens een peperdure maar oerdegelijke sleutelkluis voor bij de voordeur aangeschaft. Plus zo’n idioot uitziende lange arm waarmee ik dingen van de grond kan pakken. Ik voel me geestelijk prima al ben ik zichtbaar gehandicapt. Zonder die rolstoel kan ik maar tien pijnlijke stappen zetten. Op de terugweg rijden we wel nog even bij Medipoint naar binnen omdat we met deze oude en zware rolstoel niet veel kunnen beginnen. Gelukkig staat er ergens in hun magazijn nog een ander exemplaar waarmee ik mezelf via de voeten beduidend makkelijker naar de gewenste plek kan manouvreren. Eén die zich ook veel minder moeilijk in laat klappen om in de achterbak met ons mee te kunnen. Zolang ik mezelf kan voortbewegen hoeft een ander me niet te duwen. 

De maatschappelijk werkster van het ziekenhuis.

Zij zal: 

  • Mijn dochter bellen en haar alle doodeerlijke details vertellen. Als ik dat zelf doe, of EmjE, komt de ernst van de situatie niet door de muur die zij in de afgelopen vijfendertig jaar jegens mij heeft opgebouwd.
  • De gemeente inseinen zodat er een groepsmanager komt praten over de hulp die ik nodig heb teneinde zo lang mogelijk zelfstandig te blijven functioneren.

De gemeentelijk hulpverlener

Ze, Marga, staat diezelfde maandag al op het antwoordapparaat om een afspraak te maken. Eenmaal aanwezig, diezelfde week al, toont ze via de vertrokken geschrokken blik veel medelijden, wat ik haat. (Medeleven zegt mij meer). Ik doe over de dood namelijk nog precies als altijd. Haar hoofd toont afwisselend verbazing, verwondering, misschien zelfs ook bewondering over mijn laconieke visie en doortastende aanpak, maar dat zal mij een worst wezen. Ieder staat hier immers totaal anders in. Misschien denkt ze wel dat ik die rust en tevredenheid lafhartig acteer omdat ik mijn diepste roerselen niet met haar wil delen, maar aan die wellicht aanwezige aanname heb ik lak.

”Ik wil zo spoedig mogelijk alles geregeld hebben, want vijf maanden is niet zo lang," begin ik vastberaden en voorbereid. Marga schrijft mee, knikt afwisselen meelevend, verdrietig, bezorgd en verbaasd vraagt ze na een tijd sinds wanneer ik eigenlijk weet terminaal te zijn. Zo snel schijnt iemand toch niet op te kunnen krabbelen, lijken haar ogen te zeggen. Ik denk daarentegen enkel glimlachend dat ik het levende bewijs ben van (bij de geboorte meegeleverde) levenskracht waarmee ik mijn eigen welzijn positief kan beïnvloeden. Waarmee ik in het verleden alle onherroepelijke tegenslagen met opgeheven hoofd om kon zetten tot een zinvolle levensles... 

Marga zal voor me doen wat ze kan, verzekert ze me.

Het wensenlijstje bevat

  1. Een brandweerrode scootmobiel. (Over de kleur kan zij echter niets beloven)
  2. Wekelijkse huishoudelijke hulp. (Drie uur per week vindt ze redelijk en als het later toch meer uren moeten worden zal dat geen probleem opleveren)
  3. De juiste telefoonnummers om bij aan te kloppen met alle problemen die ik waarschijnlijk tegen ga komen, maar…...
  4. Een buddy, maakt niet uit oud of jong, die regelmatig komt. Iemand die op mijn golflengte zit waarmee ik al mijn gedachten, zorgen en het eventuele nog komende verdriet mee kan delen (zodat mijn vrienden daar niet al te veel mee worden belast. Ik zal hen straks nog vaak nodig hebben voor het optimale functioneren plus de gewone, vrolijke, spannende en vooral natuurlijke vriendschappelijke zaken die mensen zoal samen beleven. Nu wel met een extra feestelijk tintje, zonder te kijken op geld, waarover ik ineens, via een vriend uit het verleden, vrijelijk mag beschikken. Zou hij op de valreep vanuit een andere dimensie hebben aangevoeld dat het nu tijd wordt zijn verleden met mij recht te zetten op een voor hem bevredigende manier?

“Ik wil trouwens niets te maken hebben met die failliete bende van zogenaamd welwillende zorgverlenersorgnisaties met hun onnodig grote aantal managers in dure gebouwen waar het zakelijke prestige vanaf druipt. Ik heb geen behoefte aan de uitgekiende marktstrategie en de, via de onpersoonlijke streepjescode versierde pasje 'verrijkte', medewerksters. Ze zijn verdeeld in klasse één tot en met zoveel en ik zie hoe dat er bij mijn nichtje aan toegaat. Geef mijn portie maar aan fikkie, hoor.”  Marga wipt gealarmeerd op de bank naar voren want ik zal hun hulp uiteindelijk toch wel moeten aanvaarden, “en dat kunnen we het beste meteen nu regelen,” vindt ze. Ik niet. Ik heb beslist géén behoefte aan onzinnig onnodige hulp.

Buurtzorg

“Nee, ik ga in zee met Buurtzorg. In hun visie geloof ik. Zij werken conform de wens van hun patiënten. Daar ken ik een heel leuke man die ik bij mijn vriendin, Marianne heette ze, in de weer heb gezien toen zij sterven ging. Zo wil ik het ook. Ik haat al die vaststaande afspraken op tijdstippen die voor de aardige hulpverleners worden bepaald. Door duur betaalde sectiemangers die hun werkschema achter de computer vaststellen. Ik verafschuw die fabrieksmatige marktconforme instituten waar medewerkers aan banden liggen en niet mogen werken zoals zij dat vanuit hun hart willen. Het is een logistieke poging om, kost wat kost, winst te maken en te concurreren met iets dat vanuit je hart moet gebeuren. Niet alleen bij mij, maar ook bij hun hulpverleners wekt die werkwijze afkeer op en wie op de werkvloer de situatie het best in kunnen schatten hebben niets in te brengen. Wat heeft een stervende patient aan onnodige protocollen die in ingewikkelde werkmethoden staan opgetekend? Patient en helper beslissen bij Buurtzorg samen, naar eer, mogelijkheden en geweten." Marga luistert gelaten en ziet, want dom is ze niet, dat ik echt niet te vermurwen ben.

"Ik  heb bij mijn nicht inmiddels al wel vijftien verschillende mensen meegemaakt. In principe wildvreemden waar je geen band mee krijgt. Zo is dat het beste geregeld. Afstandekijk berekend volgens de doodgeorganiseerde zorgfabrieken. Verpleegkundigen ingedeeld in stadia van deskundigheid. Al dan niet vrolijke, oppervlakkige dan wel overdreven meelevende vrouwen die vriendelijk praten maar enkel vasttaande hulp mogen bieden. “Sorry, mevrouw, maar kunt u dat niet even zelf? Of uw vriendin? Het spijt mij ook, maar ik ben niet bevoegd om morfinepleisters te plakken.” Het komt ook voor dat zo'n aardig vrouwtje zonder gene haar huwelijks- dan wel opvoedkundige problemen bespreekt in plaats van Gonnie's situatie in te schatten. Zij hoeven bij mijn nicht nog niets te 'verplegen', maar zij zit nou eenmaal vanaf het begin al vast in zorg-indicatie ' terminaal '. Dan moet je vier keer per dag hulp krijgen en er voor thuis blijven. Of je dient je afwezigheid 48 uur van te voren aan te geven, anders betaal je voor niets. Je wordt geleefd...

"Ik heb het bijna potsierlijke gemodder met dat Persoonlijke Zorgboek meegemaakt. Zaten we net lekker te Yahtzee'en, ging de bel om half negen 's avonds, kennelijk het tijdstip dat men voor de nacht moet worden klaargemaakt. Waren wij overduidelijk aan het genieten van elkaar en het spel, vroeg ze plichtmatig hoe het met mijn nicht ging en gelijktijdig, want dat scheelt ettelijke minuten, noteerde ze in het grote gewichtige boek haar nuttige bijdrage. Daarvoor moest Gonnie vervolgens wel tekenen. De zorgtaak zat er op en wij hadden twintig minuten van onze kostbare tijd verloren aan beleefd “net doen alsof” we haar niet wegkeken omdat we nou eenmaal net in een spannende faze van het spel waren aanbeland.”

(Wordt vervolgd) 

 

05/06/2016 12:46

Reacties (30) 

18/06/2016 20:40
Ik geniet van je strijdlust. Ik ben benieuwd of we nog meer over die Marga gaan horen.
07/06/2016 22:53
je bent sterk en mooi dat je blogt zo blijf je altijd bestaan xxxx
2
07/06/2016 22:58
Dank je voor de fijne reactie.
Mijn bestaan blijft in het hoofd van hen die me kenden en liefhadden. Natuurlijk blijven de woorden die ik hier achterlaat wel bestaan, maar wij als mens , de ziel, gaat volgens mij naar een dimensie tot die voor het volgende leerproces klaar is. Net zo vaak tot we het laatste stadium van groei hebben afgerond en begrijpen dat we nietig, slechts een zankorrel zijn in het strand van het grote geheel...
1
06/06/2016 15:50
Er spreekt bijzonder veel kracht uit jouw woorden.........bijzonder...... blij dat ik je weer lezen mocht <3
1
07/06/2016 00:26
Dank je wel, Fijn ook om jou weer ye volgen
1
06/06/2016 10:33
Met razende emoties die alle kanten opgaan gelezen.
2
06/06/2016 13:27
Dat zegt nogal wat aangezien jullie de latere vooruitgang met eigen ogen hebben gezien.
Misschien komt ook nu pas echt bij jullie binnen hoe gehandicapt ik in het begin nog was?
1
tegen Mendels6815
06/06/2016 14:07
Nou dat had ik wel door. Maar het is toch heftig om het te lezen, met daarnaast het verhaal die ik letterlijk uit je mond heb mogen horen.
1
05/06/2016 21:14
Zoals Ingrid al zegt, wat goed dat je zelf de regie houden dit ook deelt hier.
3
05/06/2016 21:30
Alleen de patiënt weet hoe hij/zij de tijd wil indelen zolang de dood voor je deur denkt te kunnen wachten tot je het opgeeft.
1
05/06/2016 21:08
sterk dat je dit plaatst en hopelijk zullen anderen hier kracht en moed uit putten!
X
2
05/06/2016 21:29
Hoop ik ook, eigenlijk, als ik eerlijk ben.
2
05/06/2016 17:00
Wat goed dat je op dit punt in je leven ook je eigen plan weet te trekken. Fantastisch dat je dit deelt, voor veel mensen een eye-opener!
05/06/2016 20:31
Wat een heerlijke feedback, dank je wel
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert