De vrouw die zichzelf mijn moeder noemt...

Door Bella gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik zal eerst in het kort vertellen over mijn moeder. Om zo een idee te geven, waar mijn texten vandaan komen.

Ik praat wel over mijn moeder, maar voor mij is zij dat niet. Voor mij is zij iemand uit mijn verleden, die mij veel heeft aangedaan. Iemand die ik al 22 jaar niet meer ken, of misschien zelfs nooit echt gekend heb. Mijn moeder, was zo een moeder, die mij heeft mishandeld en verwaarloosd. Lichamelijk en geestelijk.Twee hele lange jaren heb ik bij haar gewoond met onderbrekingen (van mijn 8ste tot mijn 10e). Ik werd iedere dag vernederd en uitgescholden, en bijna iedere dag geslagen. Mijn voeding bestond voornamelijk uit modifast shakes, macaroni en brood. Altijd had ik buikpijn. Er waren wel eens dagen dat ze zich normaal gedroeg en dan ook een normale maaltijd kookte. Dan lag ik dagen te huilen van de buikpijn. Soms bleef zij een nacht weg, en dan lagen mijn broertje en ik tegen onze hond aan gekropen, wanneer wij geluiden hoorden buiten. Het gebeurde ook regelmatig, dat zij in de kroeg rondhing, en mijn broertje en ik tot in de nacht buiten op straat liepen. Of het nou zomer of winter was, regende of sneeuwde, het maakte haar niets uit. In die 2 jaar heb ik ook in 2 pleeggezinnen gezeten en een kinder crisisopvang. Mijn vader mocht mij niet meer zien, en zij deed er alles aan om hem bij mij weg te houden. Zo is zij in die 2 jaar ook zelf nog 3x verhuisd. Ik heb dus in 2 jaar op 6 adressen gewoond. Uiteindelijk ben ik op mijn 10e letterlijk gevlucht voor mijn leven. Ben ik alleen mijn vader gaan zoeken. Ik wilde mijn broertje meenemen, maar kon hem niet zo snel vinden. Ik zag mijn broertje nooit meer terug, tot een paar jaar geleden... Mijn moeder heb ik een jaar geleden opgezocht na haar 21 jaar niet meer te hebben gezien. Ik wilde met haar praten, wilde weten hoe zij er uit zag, of ik dingen van mijzelf in haar zou herkennen, maar vooral het hoofdstuk "mijn moeder" afsluiten. Ik wilde weten of ik echt niets meer voor haar voelde, zoals ik al 21 jaar had beweerd... Ik zag haar staan op het station, maar ik voelde alleen de angst van vroeger. Had zelfs een mes in mijn zak, voor het geval zij zo een agressie aanval zou krijgen. Het was de angst die ik vroeger altijd voor haar had, die op dat moment weer even boven kwam. Ik voelde mezelf weer even dat kleine meisje. Tot het moment dat zij mij zag, en zij mij huilend om de nek vloog. Ik huilde ook, maar niet om haar. Het was opluchting. Wat ik al die jaren beweerde werd bevestigd. Ik voelde niets meer voor haar, zij was een vreemde voor mij.

 

15-09-2007

Als ik jou eens tegenkwam op straat

En jij zou mij vragen, hoe het met mij gaat

Dan zou ik jou vertellen wat jij mij hebt aangedaan

Hoe ik al jouw ellende heb moeten doorstaan

Ik zou jou vertellen, dat ik jou al jaren niet meer moet

Ik zou jou laten voelen, wat jij mij allemaal aandoet

Als ik jou toch ooit eens tegen zou komen

Dan zou ik jou laten weten, wat jij allemaal van mij hebt weg genomen

Ik zou jou zeggen wat ik vind, van wat jij papa hebt geflikt

Dat ik niet meer dat kleine meisje ben, die alles uit angst van jou pikt

Ik zou jou zeggen, hoe vreselijk ik jou haat

Dat ik jou niet zie als mijn moeder, maar meer een psychopaat

Als ik jou nou eens op straat tegen kwam

Zou ik van jou willen wegnemen, wat jij van mij weg nam

Ik zou je pakken, gewoon daar op straat

Tot jij eens voor mij door je knieën gaat

Als ik jou ooit tegen kom, maakt niet uit waar

Zal ik jou vertellen, welke herinneringen ik in mijn hoofd bewaar

Ik zou jou laten weten waar ik precies op doel

Jou de pijn laten voelen, die ik door jou voel

In werkelijkheid weet ik niet wat ik zou doen als ik jou ooit tegen kom

Misschien wordt ik bang zoals vroeger, juist heel kwaad, of ga ik een blokje om

 

 

22-01-2015

Ik vraag mezelf wel eens af, heb jij mij nooit gemist?

Ben ik zo uit jouw hart en geheugen gewist?

Was ik ooit wel een dochter voor jou?

Waarom zei jij, dat jij mij nooit hebben wou?

Ik vraag mezelf wel eens af, of jij beseft wat je allemaal hebt gedaan

Hoeveel ik door jou heb moeten doorstaan

Wat jij bij mij kapot hebt gemaakt van binnen

Het is levenslang, iets waar ik het nooit van zal kunnen winnen

Jou persoonlijk heb ik nooit gemist, maar ik ben jou ook nooit vergeten

Een echte moeder, is wel wat ik heb gemist in mijn leven

Een echte mama bij wie ik kon huilen, zittend op haar schoot

Een mama die er voor mij zal zijn, ook in tijden van nood

Maar ik denk soms wel te weten wat het is

Ik lijk teveel op papa, hij was destijds jouw grootste gemis

Jouw frustraties, woede en verdriet, botvierde jij op mij

Maar ik was toen al een overlever, ik nam het zoals het was, ook al kwam er steeds meer bij

Nog steeds ontken jij mijn littekens en mijn pijn

Doe jij al 21 jaar je best, om onvindbaar te zijn

Ik ging naar papa, omdat ik bang was voor mijn leven en jou steeds meer ging haten

Jij was boos op mij, zei dat ik jou in de steek had gelaten

Op wat voor manier dan ook, jij deed mij altijd pijn

Ik had mezelf beloofd, dat ik nooit zoals jij zou zijn

Volgens mij is dat aardig gelukt, maar er is iets dat ik nog niet los kan laten

Op een dag zal jij er niet meer zijn, en heb ik nooit meer met jou kunnen praten

Zou ik er dan spijt van krijgen, dat ik ging zonder een afscheid te nemen?

Zou ik het dan mezelf verwijten, dat ik jou nooit heb vergeven?

Maar tegelijkertijd vraag ik mezelf af, ben jij dat wel waard?

Schuilt er nog een moeder in jou, of ben jij duivels van aard?

Ik kan er niets aan doen, ik ben niet zoals jij, zo kil en zo hard

We zijn van hetzelfde dna, je droeg mij 9 maanden onder jouw hart

Maar het lijkt wel of bij het knippen van de navelstreng, onze band meteen werd verbroken

Want voor mij was je niet mijn moeder, maar de vrouw die mij had gebroken

 

01-02-2015

Mam,

Hier spreekt jouw dochter, ken jij mij?

Nee, ik jou ook niet meer, er is al 21 jaar voorbij

Ik ben geen klein verdrietig en bang meisje meer, maar een vrouw

Met 3 prachtige kinderen, van wie ik zielsveel hou

Ik heb alles redelijk op de rit, maar ik mis iets in mijn leven

Misschien dat jij dat op kan vullen, als ik jou kan vergeven

Ik weet dat jij vind, dat ik jou in de steek heb gelaten

Maar zouden wij daar eens over kunnen praten?

Zonder woede, zonder verwijten, als 2 volwassen vrouwen

Want mam, ooit hebben zelfs wij van elkaar gehouden

Ja ik heb jou ook gehaat, dat is iets dat ik niet ontken

Maar soms ben ik jou ook dankbaar voor wie ik geworden ben

Ook al heb ik jou alleen de eerste 10 jaar in mijn leven gehad

In die tijd werd ik al gevormd, door wat voorbij kwam op mijn pad

Mam, je moet wel weten, ik ben beschadigt net als jij

Maar ik ben niet haat dragend, dat zit gewoon niet in mij

Ik ben wel koppig, eigenwijs en wat ik wil dat geschiedt

Maar ik heb een heel groot hart, echt ik ben zo slecht nog niet

Ik wil geen spijt van de dingen achteraf, die ik niet heb gedaan

Daarom wil ik met jou praten, ben ik naar jou op zoek gegaan

Ik wil weten of jij degene bent dat ik mis in mijn leven

Mam, we zijn hier niet voor eeuwig, er is ons geen tijd gegeven

Je dochter.

 

20-02-2015

Ondanks herinneringen die weer boven zijn gekomen

Ben ik blij dat ik jou heb gezien en gesproken

Dingen die voor mij onduidelijk waren, waar ik een antwoord op moest weten

Vielen als een puzzel in elkaar, en kan ik nu vergeten

Ik heb nog veel te verwerken, maar nu is het eindelijk de tijd

Om te vergeven en het hoofdstuk af te sluiten, voor altijd....

 

 

 

 

 

 

 

14/05/2016 21:42

Reacties (7) 

15/05/2016 11:17
Een heel verwerkingsproces, veel verdriet en onzekerheid. Je afgewezen voelen, alle eigenschappen ken ik ook. Ik ben er ook klaar mee en heb afscheid genomen van het verleden. Leef nu in het heden en af en toe is er een herinnering die me weer even terug brengt in die tijd, een geur, een uitspraak, een hele kleine trigger kan me weer even een herinnering terug doen brengen, maar dan huil ik even stiekem voor mezelf en reken mezelf rijk met de tijd die ik nu zonder ze heb. Het heeft je geleerd, dat het leven ook anders kan zijn, dus het zijn lessen van het leven. Ik hoop dat je je gelukkig voel...
15/05/2016 11:35
Dankzij mijn herinneringen kan ik de gedichten schrijven. Mijn verleden, heden en de mensen om mij heen zijn mijn inspiratie. Ik ben een gelukkig mens. Ik heb mijn moeder nooit gemist, ook als kind niet. Wel heb ik het heel moeilijk gehad, met de dingen die zij mij heeft aangedaan. Maar door het schrijven, en dat ik haar een jaar geleden toch heb opgezocht, heb ik het kunnen verwerken. Was een erg lang proces. En inderdaad je leeft nu. Ik heb nu mijn eigen leven, mijn eigen kinderen, mijn eigen huis. Niemand zou mij nog kunnen beinvloeden of kunnen sturen. Nu ik dingen heb verwerkt, ben ik zel...
1
tegen Bella
15/05/2016 12:44
Mooi om te lezen, je bent echt voor jezelf gaan leven, net als ik, top! Het zal veel rustiger aanvoelen en je zult jezelf meer waarderen dan dat je ooit hebt gedaan.
1
15/05/2016 04:11
Ja meis, ik kan wel kotsen op allebei mijn ouders.

Tip: Als je reageert via het pijltje dan krijgt de ander er een melding van en dat maakt het makkelijker,
1
Bella tegen Candice
15/05/2016 08:21
Ik zag het dankje.
Ja ik ook hoor... Ben voorlopig nog niet klaar met schrijven.
1
15/05/2016 00:31
Dankjewel! :) xx
1
15/05/2016 00:14
Raak en recht uit het hart! Wauw!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert