Het Oog van de Naald.

Door Arinka gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Als vervroegd gepensioneerd plastisch chirurg had hij zich gevestigd in een oud kasteel in het noorden van Schotland. De kille rotsen, het miezerige weer en de lekkere whiskys bevielen hem wel.

8d98972f56dfede265a8ea51ce681d84.jpg

Zijn hele leven had hij gewijd aan het mooier maken van anderen. Borsten, billen, neuzen, rimpels of vetlagen, hij had ze gezien, beoordeeld en veranderd.

Hij werd gezien als dé specialist op zijn gebied en over de hele wereld liepen door hem ‘verbeterde’ mensen. 56 Jaar was hij nu en had geld genoeg om 3000 te worden en al die tijd in weelde te leven. Een vrouw of kinderen had hij nooit gewild, allemaal gedoe dat hem zou afleiden van zijn werk.

Maar hij had zijn leven, net als zijn operaties, zorgvuldig gepland. Nu was zijn tijd aangebroken, hij zou van zichzelf de perfecte mens maken. Frankenstein fascineerde hem als kind al en later las hij over mensen als Ed Gein* en dergelijke lugubere schoonheid. Hij wist dat het fout was, maar kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

591610b0999584ac2db2d55961d3c1eb_medium.

Door de jaren heen had hij van zijn patiënten ‘onderdelen’ verzameld. Stukken huid, tanden en zelfs ingewanden had hij verzameld in de immense kelder onder het kasteel. In de nachtelijke uren ging hij daarheen, het was er compleet ingericht met alle modernste apparatuur op medisch gebied.

Hij had ook zijn eigen operatiekamer laten bouwen. Hij begon met zijn been. Een goede verdoving en even later stroopte hij zijn eigen beenhuid eraf.

Van de in zijn leven verzamelde huid had hij met de nieuwste technieken dé perfecte huid ontwikkeld. Op sterk water stonden de rollen mensenleer te wachten op verwerking. Zorgvuldig had hij een lap ontsmet en bracht deze aan op zijn eigen been, laserde het naadloos dicht en had na enig boetseerwerk weer een heus jongensbeen.

Zo borduurde hij voort en toen hij 58 jaar oud was had hij het uiterlijk van een 23-jarige, niet toevallig zijn droomleeftijd. 

0f0a43aa0c8d8678d9866e9e78b6e832.jpg

Er was echter een probleem waar hij nog geen oplossing voor had gevonden, namelijk zijn ogen. Door de jaren heen ging zijn zicht achteruit. Hij had al eens een oog naar zichzelf getransplanteerd, geen sinecure overigens, maar na een half jaar werd ook met dit nieuw aangemeten zintuig het zicht aanzienlijk minder.

Het enige dat hij kon bedenken was dat hij een vers oog nodig had om hem beter zicht te verschaffen. Het zou voor hem met zijn geld, kasteel en mooie uiterlijk niet moeilijk moeten zijn om iemand mee te lokken.

Op een dag had hij het perfecte slachtoffer op het oog. Hoewel hij zelf niet in termen van slachtoffer en dader dacht; het was juist een eer door hem verkozen te worden als aanvulling op zijn lijf. Hij wist al snel dat dit de bezitter was van ‘zijn’ ogen. Moeiteloos wist hij contact te leggen.Met zijn verjongde uiterlijk had hij al meteen gemerkt dat zijn succes bij het vrouwelijk geslacht was gestegen en ook deze keer was dat het geval. De jonge blom was precies dat wat hij vroeger had bemind, in het geheim weliswaar, want voordat hij zijn studie had afgerond was hij een onzeker type geweest. Nu durfde hij de stap wel te zetten en hij zetelde zich naast haar op het terras.

Ze keek hem, vanachter haar donkere zonnebril, even verwonderd aan, wie had het lef zich naast haar mooie lijf te positioneren, maar haar blik verzachtte toen ze de adonis naast zich bekeek, dat zag hij wel. Hij had beet, dat voelde hij meteen.

‘Wil je iets van me drinken?’, vroeg hij.
Ze hield een glas omhoog, ‘Nee dank je, ik heb nog, maar bedankt voor het aanbod.’
‘Alleen hier?’, vroeg hij nu.
‘Ja, ik heb even pauze.’
‘Oh, wat doe je dan in het dagelijks leven?’
‘Ik werk bij een opticien.’

 

Zijn adem stokte en de opwinding spreidde zich als een vuur door zijn lijf. Hij was verbijsterd, dit kon geen toeval zijn. Daarbij was hij er door zijn levensloop al langer van overtuigd geraakt dat toeval niet bestond, maar dat terzijde gelaten.

‘Ja, logisch’, zei hij lacherig, iemand met zulke mooie ogen moet wel bij een opticien werken. Ondanks dat hij haar ogen helemaal niet kon zien, verwachtte hij dat dit compliment wel zou aanslaan. En dat bleek ook zo te zijn. Ze bloosde. ‘Ehm... tja, ehm, dank je’, stamelde ze.

Hij was nu helemaal vastbesloten. Lief, mooi en intelligent, dat konden enkel perfecte ogen zijn.
Ze spraken nog een tijdje en toen vertelde ze dat ze weer aan het werk moest. Hij voelde zich teleurgesteld. Nog nimmer had hij zo fijn met iemand gesproken. Hij begon zelfs even te twijfelen of zij wel als donor ingezet moest worden.

 

Ze leek hem ook wel aantrekkelijk te vinden, misschien was zoiets nog belangrijker dan een paar goed werkende ogen? Hij vertelde haar dan ook dat hij het jammer vond dat ze moest gaan. ‘Ja, ik ook', gaf ze toe. 'Maar ja, de plicht roept hè, en er moet wel brood op de plank komen.’

Ze stond op en rekte zich even uit. Ze was werkelijk fenomenaal gebouwd.

Als plastisch chirurg kon hij dat enorm waarderen, hij had een uitmuntende kijk op wat perfect was en wat niet. Dit was duidelijk perfectie van top tot teen. En dat zonder kunstgrepen. Ja, misschien moest hij maar van zijn plan, om haar op te offeren, afzien. Nee, toch niet, ze was zo perfect, deze ogen móest hij hebben.

Hij stelde voor om samen iets te gaan eten die avond. Dat leek haar een leuk idee en ze spraken af dat hij haar na werktijd zou ophalen op haar werk.

 

Hij wist wel waar die zaak was, ze waren er gespecialiseerd in hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden. Misschien moest hij daar maar eens naartoe, zodat hij van het hele plan af kon stappen om vervangende ogen te zoeken.

Ze greep haar tas en vroeg toen ‘Kun je me die stok even aangeven?’ Hij keek om zich heen en zag toen een klein, maar dik, wit stokje. ‘Dit witte dingetje bedoel je?’

‘ Ja, die bedoel ik’, zei ze lachend. Ze pakte de stok van hem aan en schudde er mee. Langzaam verschenen er rode streepjes op de langer wordende witte stok.

 

* Edward (Ed) Theodore Gein (La Crosse (Wisconsin), 27 augustus 1906 – Madison (Wisconsin), 26 juli 1984) was een Amerikaans seriemoordenaar. Op zijn daden is een aantal horrorverhalen en -films gebaseerd, zoals Psycho, The Silence of the Lambs en The Texas Chain Saw Massacre.
03/05/2016 20:32

Reacties (1) 

05/05/2016 19:33
zo, het einde loopt anders dan verwacht, leuk verhaal
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert