Een tijger aan mijn voeten

Door Natuursmurf gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Aan het eind van mijn middagwandeling geef ik mijn voeten even rust.
Terwijl een stemmig koor van meesjes zich verzamelen in de boom naast het bankje in het park, val ik in een smurfige dagdroom. De zon prikt door de wolken en straalt tussen de takken op mijn aangezicht. Ik kan een genietende glimlach niet onderdrukken. Een warme gloed, een kriebelende energie verspreidt zich over mijn lichaam.

Terwijl ik daar zo ontspannen zit, word ik me opeens van een aanwezigheid gewaar. Ik voel dat ik niet meer alleen ben. Eigenlijk wil ik mijn ogen nog niet open doen – dat zou de magie van het moment verbreken, maar stel dat er nu eens een aantrekkelijk wezentje naast mij op het bankje is gaan zitten…
Mijn nieuwsgierigheid wint het duel en ik draai mijn hoofd langzaam naar rechts. Leeg. Naast mij zit helemaal niemand, maar voordat de teleurstelling op mijn gezicht te lezen is, zie ik vanuit mijn ooghoek iets voor me liggen.

Ik heb mezelf al een paar keer (stiekem) geknepen, maar het voorwerp van mijn waanvoorstelling is er nog steeds. Een prachtige tijger ligt gewoon majestueus aan mijn voeten. Het dier ligt er heel ontspannen bij en in diepe rust. Ik zie zijn buik rustig op en neer gaan gelijk mijn eigen hartslag. Onze energie lijkt een verbintenis aan te zijn gegaan.

Ik was even ongerust; dacht aan een ontsnapte tijger, maar het wederzijdse vertrouwen heeft me stil gekregen. Wat een aantrekkingskracht! Wat een gevoel! Ik hoop dat ik nog lang van dit moment genieten kan. Heel even buig ik voorover en laat mijn vingers gaan over zijn rug. Ik voel zijn kracht, zijn lenigheid, zijn natuur die ik met bewondering deel. Daarna sluit ik mijn ogen.

Ik ben weer in mezelf. Ik voel de wind langs mijn oren strelen. Ik hoor de meesjes roepen.
Ik open mijn ogen en zie dat de tijger verdwenen is. Aan mijn voeten zit een kat die zich heel behaaglijk tegen mijn benen heeft gevleit. Glimlachend streel ik het dier even. Hij kijkt op en onze ogen delen dezelfde ontspanning en rust waarna we allebei weer van het moment genieten.

Ik zit op de bank. Niet in het park in de middagzon naast de boom met de meesjes, maar thuis in mijn huiskamer. Aan mijn voeten ligt geen tijger, geen kat maar een (ongetwijfeld) verdwaald borrelnootje dat vanonder de bank tegen mijn voet is aangerold. Mijn dagdroom verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik schop het ding weer terug. Misschien voor een volgende keer.

Ik sta op en loop naar de keuken die in het licht lijkt te baden. Ik trek de luxaflex omhoog en ontvang een laatste knipoog van de zon. Gelukkig heb ik mijn camera altijd binnen handbereik.

 

e2d2f43ca6740940935d1832bbb39991_medium.

25/04/2016 07:25

Reacties (4) 

1
26/04/2016 10:36
Mooi verhaal. Blijf je nu hier tijgeren, ook al was het de laatste knipoog van de zon?
1
25/04/2016 10:13
Fijn je weer te lezen hier! Dat moet dan beslist een tijgernootje zijn geweest. ☺
1
25/04/2016 09:18
Heel mooi, zowel de tekst als de foto.
1
25/04/2016 07:59
Mooie foto en mooi om weer wat van je te lezen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert