De vogel van de dood, die leven brengt

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                     images?q=tbn:ANd9GcS1GG1qtf01_08zp5XGQUQ

Het was vrijdagavond en ik was met spoed naar het ziekenhuis gegaan en daar kwamen we dan aan op de derde verdieping. In het bed lag ze, en haar ogen lichtten op toen ze haar kleindochter en dochter zag, ik hield even afstand, ze wist wel dat ik om haar gaf. Even later stond ik naast haar en gaf haar een gemeende zoen, 'zo lief mens,' zei ik en aaide haar over haar grijze haar,'hoe gaat het met je?' Zij keek mij aan en ik wist dat wij elkaar begrepen, 'ik wil naar huis,' antwoordde zij en het viel me op dat haar stem duidelijk had geklonken, vastberaden en ik zag haar scherpe blik. Zij had een overwogen besluit genomen en ik kende haar goed, het zou gaan zoals zij dat wilde.

Zij volgde mijn blik toen ik afgeleid werd door een tikkend geluid, 'die komt elke dag,' zei ze, 'en dan gaat hij voor het raam zitten naast mijn bed.' Ik huiverde toen de betekenis tot mij doordrong en terwijl Opa de kussens schudde, en zei dat hij het een en ander wel eerst met de arts wilde bespreken, voerden mijn gedachten mij terug naar een andere tijd toen ik verdwaald op pelgrimage, in het vroege duister overvallen was door een sneeuwstorm. 

Ik was op grond van een droom op pad gegaan, om mij te zuiveren en  om genezing te zoeken voor mijn lief. Toen ik verdwaald was in de bergen kwam, terwijl ik nat en uitgeput naar voren sjokte, een vogel op mijn schouder zitten. Niet een gier of zo, maar gewoon een vogel. Ik heb nooit wat met vogels gehad en was te moe om er maar op te reageren. Ik bracht mijn offer en de vogel was daar dan waarschijnlijk een Zen onderdeel van. Ik was koortsig en waande mijzelf verloren. Toen zag ik zomaar in de verte een lichtje dat uitdijde tot een gehucht en terwijl ik de berg afdaalde veranderde de natte sneeuw in regen. Mijn gevederde reisgenoot vloog op, hij had mij gezelschap gehouden tot het dorp. Twee zielen verloren en alleen, die elkaar's gezelschap behoefden.

Toen het offer voltooid was en ik nooit meer de zelfde zou zijn, besloot ik om de leerweg op schrift te zetten en uit te geven. Oma was één van de eerste, die het las, zij las de Nederlandse versie,(Santiago de Compostela, het offer) niet wetende dat  er nog een Spaanse en Engelse versie zou volgen. 

                                         images?q=tbn:ANd9GcR4ZM1vi0V7tWbLBXgZpQT

Zij belde mij van uit Nederland, het deel met de vogel had haar hevig ontroerd. 'Dat was mijn vader's hand die je leidde,' zei ze. 'Hoe bedoelt u,' vroeg ik? 'Ik hield ontzettend veel van mijn vader,' zei ze, 'en hij leerde mij altijd, in de vissersplaats waar wij woonden, over vogels, daarom houd ik nu ook nog altijd zoveel van vogels.' 'Ja,' vroeg ik? 'Toen mij vader op een veel te jonge leeftijd stierf was het een warme dag,' vervolgde zij en de kerkdeuren stonden wijd open tijdens de mis en ik zag de kist voor het altaar en was verscheurd door verdriet.' Ik besefte dat ik een zeer persoonlijk relaas zou horen en luisterde alleen nog maar.

'Er kwam een vogel aangevlogen, recht de kerk in,' vervolgde ze op langzame toon, de beelden, die zij weer opriep, vertalend naar woorden. 'Hij vloog hoog boven de hoofden van de gelovigen en zette zich toen neer op de kist en vloog pas weer weg de kerk uit, toen de mis ten einde was. 'Ik wist het,' had ze haast fluisterend gezegd, 'hij werd gehaald, zijn ziel werd meegenomen.' ....

Daar zat de vogel, een zeemeeuw ver inlands, hij had het raam uit alle andere ramen uitgezocht en gevonden. Het raam met daar achter de vrouw die een enorme liefde had ontwikkeld voor vogels door haar vader.

Het werd maandag en ik nam met mijn dochter afscheid van haar, Spanje wachtte met alle verplichtingen en afspraken en wat dies meer zij. 'Het ga je goed,' zei ik en kuste haar, ze keek mij langdurig aan, 'dank je,' antwoordde zij. Opa en mijn vrouw bleven achter. Op de tweede dag na mijn terugkeer naar de wijngaarden, ging 'sochtends heel vroeg mijn mobiel en ik wist het al voor ik antwoordde en zo was het ook, vredig met een glimlach om haar lippen werd zij gevonden, in haar slaap had zij ons verlaten, zij had roep van de vogel niet kunnen weerstaan.

                                    images?q=tbn:ANd9GcR4ZM1vi0V7tWbLBXgZpQT

Ik belde mijn dochters, de ene, die 100 km naar het Zuiden woonde en de andere die 400 km naar het Noorden van mij woont. De dochter in het Zuiden was het eerste bij mij. Zij stapte met roodbehuilde ogen uit de auto en daar stonden we dan een tijd elkaar te troosten. 'Ik moet even liggen,' zei ze en ging naar haar slaapkamer die in de torenkamer zit. 'Even later kwam ze naar beneden,' 'joh,' zei ze,' er zat een merel op de vensterbank van mijn kamer.' 'Ja,' zei ik en ik voelde de bekende huivering weer. 'die keek mij indringend aan met kraaloogjes', vervolgde zij 'en zong toen heel mooi en vloog weg  na de laatste noten en toen moest ik vreselijk huilen.' 'Ach lief kind,' zei ik,' kom eens zitten bij de haard, oma hield veel van je, je bent een gezegend mens, je bent begroet, laat me je wat vertellen over oma en vogels.....'

rust zacht Cocky

San Daniel 2016

 

 

27/02/2016 17:43

Reacties (7) 

1
08/05/2016 17:55
wordt er stil van mooi geschreven
28/02/2016 13:58
Prachtig...
1
28/02/2016 11:08
Ontroerend. heel mooi geschreven ook.
1
27/02/2016 23:48
Prachtig verhaal!
27/02/2016 18:56
Dit maakt me even stil.
27/02/2016 18:56
27/02/2016 18:48
Ontroerend mooi!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert