Het gevaar voor schrijvers

Door Kirsti gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

cf69e768b1df26f543c2c23cce11a0b6_1403278

Simon Carmiggelt

'Ik zit te praten en hoor wat iemand anders zegt.'

Schrijven is allereerst een kwestie van waarneming, van weten wat u voelt en denkt. Een schrijver is gezegend als hij kan voelen op de vierkante millimeter. Menselijke gevoelens liggen ten grondslag van alle kunstuitingen. 

We oefenen een soort van gevoeligheid die in omgang met jezelf en met anderen, alle indrukken en binnenkomende gevoelens onder de loep te nemen. De meest vreemde invallen niet te negeren. Onze dagelijkse waarneming voldoet niet voor iemand die wil schrijven. Wie wil schrijven moet de buitenwereld bewust en scherp tot zich door laten dringen. Onze zintuigen hebben echter de cappaciteit om ons af te sluiten voor beelden of geluiden. Wat we niet direct nodig hebben kunnen we negeren. Daarmee worden we beschermd voor een teveel aan prikkels.

We noemen dit 'selectieve waarneming'. Volgens de evolutieleer is dit ook noodzakelijk om ons te doen overleven. Als we alles binnen laten komen dan kunnen we geen keuze meer maken welke prikkel op dat moment belangrijk is. Als er gevaar om de hoek loert zal het geluid van de aanstormende vrachtwagen de gesprekken van de mensen naast ons doen verstommen. Die gesprekken zijn naar de achtergrond verdwenen en niet alleen door het verschil in geluid, de gesprekken kunnen immers net naast ons oor plaatsvinden.

Een verhaal zit echter niet in een gebeurtenis maar onder andere in de scherte waarmee de waarneming wordt neergezet. Schrijvers laten dus veel meer waarnemingen toe om ze meer te zien, meer te ervaren en dus meer om informatie om te vertellen. 

De meeste mensen kunnen ongestoord een gesprek in een volle kamer voeren. Het gesprek naast hun ontgaat ze omdat ze de focus leggen op het gesprek waaraan zij deelnemen. Ben je echter geoefend om alle indrukken in een kamer tot je te nemen dan kan je hier wel eens op problemen stuiten. Een woord naast je brengt je gedachten over een geheel ander onderwerp op gang dan het onderwerp waarover je spreekt. 

Je bent waar je gedachten zijn.

Alles komt binnen maar het gehele plaatje wordt er één van chaos. Ik zou bijna willen adviseren dat ene woordje op  te schrijven om er later op terug te komen. Hoe zou je gesprekspartner dat ervaren? Het is hem wel duidelijk dat je het gesprek even wilt onderbreken om je gedachten weer op een rijtje te krijgen om vervolgens weer vol aandacht bij jullie gesprek aanwezig te kunnen zijn.

Nee we vervolgen ons gesprek maar konden wel eens fouten maken in onze reacties omdat we er niet helemaal meer bij zijn.

Zie hier de overload. We komen tegenwoordig het woord hooggevoelig, high sensitive zoveel tegen maar ergens rinkelt er bij mij ook een bel, een zeer luide bel. In hoeverre doen we het ons zelf aan door overal met een loep naar te kijken, met gespitste oren naar te luisteren. Bang dat er ergens inspiratie aan ons voorbij gaat.

Vroeger kon ik prima werken met de radio aan, tegenwoordig hoor ik elk liedje en filter het onderwerp waarover het gaat uit de tekst. Op mijn werk verzoek ik nu ook dringend als we iets te bespreken hebben om de radio te doen zwijgen en de deuren te sluiten. Op deze manier behoud ik mijn focus en bescherm me tegen de vermoeiende overlaod in mijn hoofd. Ik verminder mijn prikkels, zelfs mijn blik is gefocused op de spreker en mijn lichaam naar hem of haar gericht. Door bewustwording heb ik een vorm van bescherming gevonden. Maar ik oefen nog steeds met mijn bescherming, ben nog zoekende. Wil aan de ene kant alle bronnen van informatie niet verliezen maar wil aan de andere kant mijn hoofd niet op hol hebben. 

 

ed74f9ccfe88c1996e971cb299358e46_1403278

 

06/02/2016 20:21

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert