In een verkeerd lichaam zitten.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

0629d85f023e20cb58fc045683fab54c_medium.

Laats had ik een gesprek met mams opnieuw kwam het gesprek op dingen uit mijn kindertijd. Dit was naar aanleiding van een tv programma die ze gezien had, over transgenders. de laatste tijd hebben we wel eens vaker gesprekken over het feit dat ik misschien in een verkeerd lichaam zit. Waarom denkt ze dat? In die tijd toen ze zwanger was, waren er twee verloskundigen (los van elkaar) die dachten dat ik een jongen zou zijn, dat meenden ze te kunnen horen aan mijn hartslag. De verbazing was groot geweest toen ik eruit kwam. De verloskundig zei gekscherend: Nou dit word dan een meisje met jongensstreken.” En hiermee zei ze alles al.

Dus mams had die documentaire gezien hierover. En schijnbaar herkende daar iets van mij in ze vroeg ze aan me als er mijn jeugdjaren wat meer bekend was geweest over transgender of ik me dan had laten veranderen? Ik moest daar even over nadenken maar toen was mijn antwoord volmondig ja! In mijn kinderentijd was ik alles behalve een meisje Mijn ouders hebben hier samen een gesprek er over gehad en ook mijn vader moest ook toegeven dat ik niet echt een meisje was. En wel erg veel van een jongen weg had. Hij drukte mijn moeder op het hart er niet met mij over te praten uit angst dat ik misschien toch ervoor zou gaan. En dat zou vreselijk wezen voor de kinderen zo stelde hij. Een angst die hij niet echt hoeft te hebben, want op dit punt van mijn leven zijn de gevoelens in balans Mijn vrouwelijke accepten en mannelijke eigenschappen zijn samen gevloeid ik ben ik en dat heeft niets met een menselijk geslacht te maken. Want dat bepaald niet wie ik ben.

Natuurlijk moet ik naar zo'n gesprek onvermijdelijk terug denken aan mijn kindertijd. Toen ik nog heel klein was, was ik er van overtuigt dat ik een jongetje was, mijn clitoris zou vanzelf grote worden en dan zou ik ook een piemel hebben net als papa. Dat zei ik dan ook weleens tegen mijn moeder, ik moet zeggen dat mijn moeder me niet uit mijn droom haalde misschien omdat ze dacht dat het zou overgaan. Toen ik ouder werd begreep ik al gauw dat ik een meisje was ook al voelde ik me niet zo. Ik had een hekel aan jurkjes, rokjes, poppen noem maar op. En meisjes vond ik maar huilebalken, ik speelde dan ook meestal met jongens, en een tante van mij zei eens tegen mijn moeder ; “Ik heb zelf 2 zoons, maar als S. hier is, zie ik geen verschil. Weet je dat wel? Ze is net een jongen.” Mijn moeder wist niet wat ze daarop zeggen moest dan alleen het antwoord; “Wat kan ik daaraan doen?”

Regelmatig zei ik ook : “ik wil en jongen zijn.” want diep in mijn hart voelde ik me zo. Ik kleedde me ook vaak jongensachtig. Ooit kreeg ik eens een onderbroek van een jongen aan, het voelde zo geweldig, en even voelde ik me helemaal jongen. Ik wilde dolgraag een jongensfiets en wanneer het kon en mocht, leende ik een fiets van mijn neefje of een vriendje en heel even voelde het dan helemaal goed. Het onvermijdelijk gebeurde ik kwam in de puberteit en ik kreeg vrouwelijke vormen, ik walgde hiervan droeg veelal wijde kleding zodat die vrouwelijk vormen niet te veel zichtbaar waren. Aan een Bh heb ik nooit kunnen wennen. Uiteindelijk accepteerde ik mijn lichaam, hoewel ik toch nog vaak dacht o was ik maar een jongen. Ook in de puberteit droeg ik vaak toch jongensachtige kleding en ik kan me een voorval herinneren dat een keer in het donker door een paar meiden voor een jongeman werd aangezien ze zeiden tegen elkaar: “wat een stuk hè.” En o wat voelde ik me gevleid.

Eigenlijk voel ik me beiden zowel mannelijk als vrouwelijk, mijn lichaam is slechts een middel om hier op aarde te kunnen leven. Het heeft geen meerwaarde voor mij. Want ook dit leven zal ooit op zijn eind lopen en dan hoop ik dat ik met een goed gevoel kan terug kijken op een heftig maar voldaan leven. Dat ik er het uiterste uitgehaald heb, en dat het mijn leven is geweest. Dat ik iets heb kunnen betekenen voor de ander.

shasja

kijk ook op mijn site.

 

31/01/2016 22:43

Reacties (6) 

1
31/01/2016 23:22
Wat een sereen en bijzonder artikel! Ik kan me er wel iets bij voorstellen, dat je liever een jongen (tje) was geweest. Ik had het in mindere mate en wist al vrij vroeg, dat ik boos was op het gegeven dat mannen bevoordeeld werden op economische en cultureel vlak. Daarom was ik een tijd liever een man dan een vrouw, maar had niets te maken met mijn biologisch lichaam. Ik leef als een vrouw met mannelijke en vrouwelijke kenmerken. Ik heb hierin een evenwicht gevonden:-)xxx
1
31/01/2016 23:29
Hmm misschien speelde dat ook wel een beetje mee. Maar het was namen het gevoel in de kinderentijd wat niet klopte met mijn lichaam. Later inderdaad zag ik ook dat mannen op bepaalde zaken veel meer voordeel hadden.

Heel mooi gezegd 'Ik leef als een vrouw met mannelijke en vrouwelijke kenmerken' Ik heb die balans ook gevonden. ;-)XXX
1
01/02/2016 00:40
Dit is het hoogste haalbare niveau, dat we kunnen behalen: balans vinden tussen mannelijke en vrouwelijke kenmerken binnen de cultuur waarin we leven. Het lichaam zou niet allesbepalend moeten zijn, maar kan wel als zodanig worden ervaren. En dat lijkt me een heel moeilijk proces .................moedige mensen, die er voor gaan:-)xxx
01/02/2016 07:32
Ja daar zit wat in.

Het is inderdaad heel moedig als mensen voor lichamelijke veranderingen willen gaan. ;-))
1
31/01/2016 23:19
dit moet heel heftig voor je zijn
1
31/01/2016 23:25
Ach ja valt eigenlijk wel mee. Het is een onderdeel van mijn bestaan. En eerlijk gezegd zijn er wel heftiger dingen gebeurt in mijn leven dat dit eigenlijk bijzaak is. Dank je voor het lezen en de reactie.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert