Een onmogelijke liefde

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het verhaal van mijn laatste relatie. Nooit eerder over durven schrijven. Het wordt een keer tijd.

 

Woman in chains

e9c15cc4b6799c707ea6b0271c0a0432_1405529

Ik kijk naar haar mooie lichaam. Gehuld in totale vrede en rust ademt ze zachtjes. Ze maakt lieve geluidjes in haar slaap. Haar lichaamsgeur is een zinnenprikkelende combinatie van vrouwenzweet, haar parfum en de exotische kruiden die ze graag door haar eten doet. Achteloos haalt ze een van haar zwarte lokken voor haar mond weg, slaat haar arm om me heen en kruipt langzaam volledig tegen me aan. Haar warme naakte huid tintelt tegen het mijne. Ik hoor haar diepe en ontspannen zucht van tevredenheid, een gevoel dat exact matcht met het mijne. Ik kan de slaap niet vatten. Ik blijf naar haar kijken, haar huid tegen me voelen. Ik wil dat dit moment nooit voorbij gaat. Omdat ik weet dat we elkaar moeten laten gaan. We hebben geen toekomst samen.

60e1c0e1aca8ba056b2a1f517efbbcb2_1405529

We kennen elkaar nog maar kort. Het ging heel snel. Haar ogen lezen de mijne feilloos, ze geven zich totaal bloot aan haar. Eén blik in haar ogen en ik weet hoe ze zich voelt. Maar slechts voor een deel en dat ligt niet aan mij. Een deel blijft verborgen achter een gordijn, daar opgehangen door haar ervaringen, haar cultuur en haar religie. Naast het speelse, de hoop op een betere toekomst, zie ik pijn, verdriet en vooral verwarring. Ze heeft raadselachtige kantjes, het is een van haar eigenschappen die ik zo aantrekkelijk vind. Ik hou van mysteries, zeker als ze verpakt zitten in het uiterlijk van een prinses uit Duizend-en-één nacht. Maar nu ben ik wijzer geworden en een deel van haar pijn heb ik overgenomen.

61ac197db6207f677f88c1c1b71b8e76_1405529

Ik ben welkom maar ergens ook niet. Haar moeder is een van de liefste vrouwen die ik ken. Warm, moederlijk, een en al goedheid, maar ook bij haar zie ik die pijn. Zij houdt het beter verborgen. Zij is blij haar dochter eindelijk weer eens gelukkig te zien. Haar vader accepteert me, maar ziet me liever gaan dan komen. Ik zie de tweestrijd in hem. Het geluk van zijn dochter, die er nou eindelijk een keer recht op heeft. Tegenover de dictaten van zijn geloof en zijn cultuur. Tegenover de sociale druk, het gefluister en gemiespel achter zijn rug. Het dreigende verlies van zijn eer. Ik zie zijn angst, maar ook zijn woede. Het was zijn beslissing om in een ander land te gaan wonen en hij beseft welk risico hij daarmee liep. Hij zou zijn dochter kunnen verliezen aan een "inboorling" als ik, een ongelovige ook nog eens. Zijn eer haalt hij uit zijn persoonlijke keuzes, uit het nemen van zijn eigen verantwoordelijkheid. In zijn omgeving is hij een unicum. Maar hij snapt - en ik zie het - dat hij is als een rots in zee, temidden van beukende golven die langzaam aan zijn fundament vreten. Tot hij omvalt. Hij geeft het pas toe als ik hem ernaar vraag.

0947068c2b2909ee0b2a8c31a25a9335_1405529

Wij slapen bij elkaar, maar wij kennen elkaar niet. Niet in de Bijbelse betekenis van "kennen". Ze durft het niet. Haar opvoeding, haar cultuur en haar religie staan dit niet toe. Voor mij is het onnatuurlijk. Haar proberen te overtuigen van mijn visie hierop voelt voor mij nog onnatuurlijker. Het zou een daad van geweld zijn. Niet fysiek, maar mentaal. Altijd komen er momenten dat het leven niet meezit. Dan hoeft ze alleen maar terug te denken aan een periode van "zondigheid" en daar de overtuiging uit te halen dat wat ze nu meemaakt een straf is voor haar gedrag van toen. De typische gedachtengang van een gelovige. En dat gaat funeste gevolgen hebben. In plaats van zorgen voor verdieping en toenadering, zal het zorgen voor verwijdering. We vinden vrede in wat we elkaar nu toestaan en nu samen hebben. En we hebben veel lol in het elkaar "plagen", elkaar "testen". Elkaars grenzen opzoeken en ophouden voordat we beiden lichamelijk knettergek worden. Want wij kunnen het. Wij wel.


Ze is een verstoten vrouw, een beschadigde vrouw. Een vrouw uit een andere cultuur, met een geloof dat ik niet begrijp. Verstoten omdat ze geen kinderen kan krijgen. Maar is dat wel zo? Is het ooit getest? Ze ontwijkt het. Leven met een mogelijk onterecht schuldgevoel is misschien wel makkelijker dan leven met de woede en de belediging van een onterechte verstoting. Ze neemt de "schuld"  op zich en ondergaat haar lot, zoals zoveel vrouwen uit haar cultuur al eeuwen doen. Zoals zoveel vrouwen, ook uit mijn cultuur.

37f2e1154eaf0611cd87d0ebccb91ee9_1405529

De nacht is gevallen, het is doodstil in mijn huis. Ik zet muziek op. Mijn favoriete nummer, al jarenlang. "Woman in chains" van Tears for Fears. Een song over de onderdrukking van vrouwen. Maar niet alleen dat. Het gaat ook over het onderdrukken van het "vrouwelijke"  in de man, in de mens. Een song in mineur.  De warme en donkere stem van Roland Orzabal klinkt door mijn speakers.

Well it's a world gone crazy, keeps Woman in chains

Ik zie haar voor wat ze is, een geketende vrouw. Geketend door de kluisters van haar opvoeding, haar cultuur en de manier waarop ze hun religie interpreteren. Ook zie ik dat die ketenen voor haar veilig en comfortabel aanvoelen. Vanuit dat gevoel verdedigt ze hun bestaan. Maar de pijn van de gevangene blijft zichtbaar in haar blik. In mijn ogen is ze minder dan ze had kunnen zijn. Onderdrukking, ook al gaat het met instemming, blijft een daad van geweld.

ca70c7fa5fa5d75a459e6f5e423d8e03_1405529

Ik lees in de Bijbel dat God de mens schiep naar Zijn evenbeeld. Onmiddellijk na die passage staat dat Hij ze als man en vrouw schiep. Man en vrouw zijn beide Zijn evenbeeld. En hoewel ik niet in een persoonlijke God geloof, voel ik de diepere waarheid van deze uitspraak. Beide kanten van ons menszijn hebben we nodig, we kunnen niet zonder elkaar en los van elkaar zijn wij verminderd. En wanneer de ene kant de andere overheerst, worden wij nooit wat we kunnen zijn. Roland haalt fel uit:

I will not accept the Greatness of Man

Er is geen "Greatness of Man" zonder "Woman".

63845f1068304da5edcaa93cc52d062a_14055298dbef2298307ead71a162eeac81509a8_1405529

Als ik Oleta Adams hoor zingen, zie ik haar weer voor me. Haar ogen waar kracht uit stralen, maar ook droefheid. De droefheid van een waarschijnlijk tegennatuurlijke acceptatie.

Says she's fine, she'll always cope

Want dat doet ze al jaren. En vrouwen overal ter wereld al eeuwen. Maar is het dan mijn verbeelding die op de achtergrond de gekluisterde Eva hoort smeken om bevrijding?


Ik zie het overal om me heen, ik hoor verhalen uit andere culturen, ook subculturen uit mijn eigen land. Ik herken de verhalen van "vroeger". Is het de doodsangst voor verleiding die er voor zorgde dat "wij mannen" aan vrouwen ander gedrag en een aangepaste kledij oplegden? En ervoor zorgden dat ze zelf gingen geloven dat het zo goed was? Het is immers makkelijker om een verleiding te beheersen, te controleren en daarmee weg te stoppen en te ontkennen dan bij onszelf te rade gaan en leren ermee om te gaan. De "schuld" bij de ander zoeken, onderdrukking en ontkenning is de makkelijke weg. De laffe weg. En als we dan ook nog een rechtvaardiging hiervoor zoeken in onze religies, dan is de lafheid pas echt kolossaal. Dus leggen we ze een maagdelijkheidscultus op, waar we onszelf uiteraard niet aan hoeven te houden. Wij hebben het recht om onze impulsen te volgen en achter "kleine Jantje" of "kleine Achmed" aan te hollen. Misschien niet officieel, maar wij kijken welwillend even weg. Maar owee als onze dochters hetzelfde doen! Is het oorlog, dan nemen wij al eeuwenlang een stad in beide betekenissen van het woord. Wij, de nemers, worden beloond met onderscheidingen, landerijen en rijkdom. Zij, de genomenen, die negen maanden later de consequenties mogen dragen, kunnen rekenen op sociale uitsluiting, ook van de eigen groep. Vooral van de eigen groep.

2e59a7d2e6fa3e661a4ba88000edf992_1405529

Met die ontkenning en onderdrukking gaat automatisch gepaard dat "wij" wel weten wat goed voor ze is. Wij gaan voor ze beslissen, zij mogen de consequenties dragen. Ze kunnen het als geen ander. In uitzonderlijke gevallen mogen ze zijn en doen zoals wij. Maar het is dan altijd een voorrecht dat we ze gunnen, in plaats van accepteren dat ook zij een geboorterecht hebben waarover geen discussie plaats zou hoeven vinden.

Ik hoor de verhalen over vrouwen die zich weigeren aan te passen, die de rechten die mannen zich al eeuwen hebben toegemeten, voor zichzelf claimen. Ik heb ze gezien, in Indonesië. Ik ken ze uit haar verhalen. Vrouwen die zij persoonlijk kent. Ik hoor de verhalen uit de praktijk van mijn ex-vrouw. Vrouwen die een geheim leven moeten leiden. Vrouwen die moeten vrezen voor hun leven. Vrouwen die zijn vermoord. Uit naam van eer, fatsoen, religie en cultuur. Het is haar grootste angst en ze kan niet langer weerstand bieden. Onze toekomst samen is in de kiem gesmoord. Ze kan niet anders, ze zou niet weten hoe. Haar ketenen zijn te sterk.

73bd181363a6410927fc5e460d3be818_1405529

Woman in chains gaat verder. De klanken worden bombastisch. En ineens is daar het moment dat de song overgaat van mineur naar majeur. Het moment dat mij zelfs na honderden keren luisteren nog altijd kippenvel bezorgt. Het verandert in een bede van hoop, een vraag om bevrijding, een kreet om een logische actie.

So free her, 
So free her

Man en vrouw, twee kanten van een wezen met een enorm potentieel. Maar een wezen uit balans, omdat de ene kant de andere overheerst en de ware aard, hoop en aspiraties van de andere kant verstikt. Vele miljoenen vrouwen zijn verstoken van onderwijs en in feite gereduceerd tot werkvee en lopende legbatterijen. Miljoenen vrouwen hebben minder rechten dan hun soortgenoten die toevallig wel een Y-chromosoom hebben gekregen. Tweederangs burgers, met een streng stramien waarbinnen ze een schijn van autonomie, van vrijheid hebben. Alles uit naam van angst, cultuur en een perversie van religie. En toch is er hoop. Smijt ze aan de kant, die eeuwenoude spelregels. Accepteer ze niet langer, die onterechte rechtvaardigingen. Verbreek de ketenen van een voltooid verleden tijd.

So free her,
so free her,
so free her

d8fa8095e02cdf7b1b6a50b7ff26ad2e_1405529

 

14/01/2016 04:46

Reacties (7) 

15/01/2016 00:04
Heel mooi. Man en vrouw kunnen niet op deze wereld bestaan zonder elkaar. We hebben elkaar nodig, hoe je het ook draait of keert, dus waarom onderscheid maken. Beide zijn er even hard nodig.
14/01/2016 14:08
Ik herken deze topper ook nog. Prachtig hoe je een liefde omschrijft die nooit vol mag bloeien en daardoor je waarschijnlijk heel lang zal bijblijven.
Woman in chains kende ik niet, is inderdaad heel mooi!
14/01/2016 13:59
Goed geschreven, maar schrijnend in alle machteloosheid.
14/01/2016 08:30
Deze herken ik nog. Ik zie dat je dit geschreven (overgezet) hebt 'ongeveer 4 uur geleden'.... Ik concludeer hieruit dat je je beste schrijf/denk/overzetwerk doet midden in de nacht!

1
14/01/2016 06:12
Deze is echt geweldig.
1
14/01/2016 06:15
Dankjewel! Geen gemakkelijke herinnering, maar achteraf gezien wel een hele mooie.
14/01/2016 06:35
Snap ik.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert