Waarom ik ben opgehouden met online dating

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik heb het twee jaar gedaan, in 2010 en 2011. Online daten, het kunstmatige spel om een levenspartner te vinden. Goede en slechte ervaringen en veel over mezelf geleerd. Een terugblik.


Een dollemansrit in een achtbaan van emoties

 

Online daten - Het is de schuld van mijn zoontje

Het is begin augustus 2010. Ik heb twee weken vakantie en ik loop met mijn zesjarig zoontje op straat. Ineens vraagt hij: “Papa, ben jij nog wel eens verliefd? Want ik zou best wel twee vaders én twee moeders willen.”

Ik was met stomheid geslagen. Enerzijds omdat ik aan zijn smoeltje zag dat hij zich eigenlijk zorgen om mij maakte. Was papa niet te vaak alleen? Anderzijds zag ik dat hij mij dit volop gunde, zijn moeder was immers ook helemaal goed terechtgekomen. Heel snel ging ik bij mezelf te rade. Waarom was ik niet actief op zoek, waarom stond ik er niet voor open? Het antwoord wist ik. Ik heb lange tijd in een soort rouwproces verkeerd. Verlies van mijn kind, die ik het liefst elke dag zou zien. Mijn relatie met hem had eerste prioriteit. Ik wilde niet dat hij zou meemaken wat ik als kind heb meegemaakt. Ik wilde duidelijk maken dat hij twee veilige havens had. Bij zijn moeder en bij mij.

En nu maakte dat kereltje mij duidelijk dat hij er klaar voor was en dat het voor mij ook tijd was om vooruit te denken. Als ik een besluit neem, pak ik het meestal groot aan. Ik schreef me in op drie sites, werkte hard aan leuke profielteksten en zocht representatieve foto’s van mezelf. Het was even wennen. Ik had me de jaren daarvoor aangepraat dat ik niet meer aantrekkelijk of interessant was. Ik had me ook zodanig gedragen. Shabby look, fantasieloze kleding, niet altijd even verzorgd uiterlijk en zeker 15 kg te zwaar. Hoog tijd om dat te veranderen.

6e79325ae77c87ec61561c139f230ef7.jpg

Online daten - Ik stap in de achtbaan

Er ging een wereld voor me open. Ik heb nooit echt te klagen gehad over vrouwelijke belangstelling. Vanaf mijn studententijd dan. Diverse relaties gehad, korte en lange, vaak hevig verliefd geweest. Ik ben niet het type dat onmiddellijk op een leuke vrouw afstapt en haar overrompelt met charme en een vlotte babbel. Ik was altijd meer ingetogen. Vaak hoorde ik achteraf dat een meisje verliefd op me was geweest; ik merkte de signalen niet op. Ik stond het mezelf niet toe om conclusies te verbinden aan subtiele lichaamstaal. Mijn langste relatie voor mijn huwelijk duurde 2,5 jaar. En nu, online, kreeg ik zowaar een aantal hele leuke reacties. Veelbelovende. Sommige vrouwen had ik zelf benaderd, andere benaderden mij. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Zeker de eerste twee maanden ging ik helemaal ‘los.’ Er is een week geweest dat ik vier dates had met vier verschillende vrouwen. Op een gegeven moment was ik meer tijd kwijt met date-management dan met daten zelf.

Want ik merkte dat online daten lijkt op een treinreis. Je stapt op een bepaald station in, gaat zitten in een coupé en probeert je te mengen in gesprekken die al gaande zijn. In het begin vond ik dat het wel zo netjes was om me op één ‘gesprekspartner’ te richten en pas iemand anders te benaderen als duidelijk werd dat er geen relatie in zat. Ik voelde me schuldig als ik contact had meer meerdere dames. Tot ik merkte dat een bijna-date een dag van tevoren afmeldde met de mededeling dat ze de man van haar dromen was tegengekomen. Dan ben ik ook niet meer Roomser dan de Paus, besloot ik.

e71042ec04b2083c5d85801aeff9cc5a.jpg

Online daten - Verschil met de "echte" wereld

Al snel viel mij het kunstmatige van dit alles op. In het echte leven kom je iemand tegen. Je merkt haar uitstraling op, je ziet haar mimiek, je hoort haar stem, je voelt hoe ze reageert op jou, je ruikt een vleugje lichaamsgeur, al dan niet vermengd met parfum, je leest haar lichaamstaal… Alle indrukken komen tegelijkertijd samen. Bij online dating gaat alles in stappen. Foto’s, dus niet-bewegende beelden. Geschreven tekst, geen intonatie, geen stemgeluid. Mailverkeer, eventueel wat chatten, later een telefoongesprek. De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plek, of toch niet? Ik heb last van een hele levendige fantasie. Ik probeer me al meteen een voorstelling te maken op grond van de ‘informatie’ die ik heb. En ik kan er aardig naast zitten. Soms in positieve zin, vaak in negatieve zin. Dan blijkt er gewoon geen ‘chemie’ te zijn. Maar met een instelling van ‘maakt niet uit, dan weten we dat en we hebben in ieder geval een leuke avond’ is dat geen enkel punt.

585648b128001d45504258bea72bbea6.jpg

Online daten - Mijn ervaringen in 2010

Ik heb mooie avonden gehad. Niet alleen tijdens dates, ook thuis, achter mijn pc. Voor het eerst in mijn leven gechat. Voor het eerst van mijn leven gechat met webcam aan. Gechat met twee vrouwen tegelijk (kan ik je niet aanraden, doe ik ook niet meer). Vaak tot diep in de nacht, ’s ochtends met slaap in de oogjes naar mijn werk.
De gesprekken die ik had waren emotioneel, diepzinnig en erg interessant. Verrijkend. Ik leerde veel over mezelf, door te spiegelen en zag hoe ik mijn eigen gevoelsleven jarenlang had onderdrukt, alsof het er niet mocht zijn, alsof het er niet toe deed. Een aantal van deze dames, ook al is het “nooit iets geworden tussen ons”, reken ik nog steeds tot mijn vriendinnen. Inderdaad, verrijkend. Als ik aan ze denk, als ik iets van ze hoor of lees, word ik warm van binnen. Zonder uitzondering zijn ze allemaal prachtvrouwen.
Ik ben twee keer beginnend verliefd geweest. Op een of andere manier ben ik altijd goed geweest in het compartimentaliseren van mijn gevoel. Als ik merk dat er geen of onvoldoende respons komt, kan ik een beginnende verliefdheid onderdrukken of pas op de plaats laten houden. Zelfbescherming, maar wel met een risico. Wat als een verliefdheid moet groeien, bij haar? Merk ik het op, als de buikvlinders eerst beginnen met het leggen van eitjes? Ik denk van wel; ik heb wel wat bijgeleerd. Toch was er altijd in mijn achterhoofd een gedachte, een twijfel. Was er bij mij wel sprake van échte verliefdheid, of was ik gewoon "verliefd op het verliefd worden"? Dat laatste kan namelijk heel verslavend zijn. En ik vertoonde beslist het gedrag van een "addict".
Ik kreeg een relatie, die ongeveer drie maanden stand hield. Ik schreef er al eerder over.
Na die relatie had ik even geen zin meer. Ik had me opnieuw ingeschreven, maar bij elke reactie in mijn inbox was het alsof mijn ziel schreeuwde: “Nee, nu even niet!” Dat heeft een half jaar geduurd.

040d695c6cac37007113b577d01e1b4d_medium.

Online daten - Mijn ervaringen in 2011

In de zomer van 2011 ben ik opnieuw begonnen. Voluit, zoals een jaar eerder. Ik merkte wel dat ik mijn onbevangenheid en speelsheid een beetje kwijt was geraakt. Ik voelde me ook niet langer een 'verliefdheidjunkie'. En ik begon me te ergeren aan de vele copy-paste profielen. Ik snapte waarom ik “ze nooit bij de Albert Heijn tegenkwam”. “Ze” waren dan blijkbaar collectief De Rosnay, Saskia Noort of Kluun aan het lezen, als ze niet in de sauna zaten of op stedentrip waren. Ik snakte naar vrouwen die gewoon durfden toe te geven dat ze het grootste deel van hun tijd druk waren met werk en hun kinderen.
Ik merkte dat er in een jaar tijd wat wezenlijks veranderd was. Steeds meer vrouwen met gratis profiel, dus geen eigen investering. Ze kregen immers toch wel reacties van al die mannen die het een goed idee vinden om vooral met hagel te schieten.
Op een bepaalde site kon je commentaar geven bij profielfoto’s, leesbaar voor iedereen. Ik zag een reactie als “bij jouw aanblik past alleen bewonderende stilte…” Ik zag dezelfde reactie, van dezelfde vent, maar liefst een keer of honderd. Ben ik té cynisch als er bij mij dan – om even Koot en Bie te citeren – ‘De chinees naar buiten komp?’
Ook merkte ik dat vrouwen – terecht- wantrouwend waren. Zeker drie beginnende contacten hadden net een korte relatie achter de rug met iemand die ze online tegen waren gekomen. Iemand die stiekem toch gewoon getrouwd bleek te zijn, maar gewoon zin had om eens lekker naast de pot te pissen. Een aantal 'concurrenten’ was dus bezig de ‘markt’ te verpesten.
Het was een rare ervaring, die zomer. Ik was nog nooit gestalkt, maar nu maakte ik het twee keer mee. Vrouwelijke gekkies met een hoop onopgeloste ‘issues’. Ik had er genoeg van. Toen kreeg ik dat laatste mailtje...

59d39d49b6d2a61b4aef8a5373120a82.jpg

Online daten - Mijn laatste date

Ze was 20 jaar jonger dan ik. Vroeger, toen ik zelf jong was, viel ik vrijwel altijd op meisjes in de leeftijd 21 tot 23 jaar. De jaren verstreken, ik werd zelf ouder en met de laatste van hen ben ik gewoon jarenlang getrouwd geweest. Mijn relatie uit 2010 was in mijn eigen leeftijdscategorie, een trendbreuk dus. En een hele fijne! Nu werd ik ineens benaderd door een frisse jonge meid met een guitig koppie. Ik kwam er eerlijk voor uit dat ik toch wel wat ‘beren op de weg’ zag. Wat ik niet vertelde was het waarom. Mijn biologische vader is iemand die tijdens zijn huwelijk maar al te graag op ‘jong vlees’ joeg. Ook op jonge meiden die ze in de USA “jailbait” noemen. Ik heb ook last van een variant op deze “erfzonde”, maar ik probeer het zoveel mogelijk te onderdrukken. Kijken mag…maar daar hoort het bij te blijven.
Ze was er open over. Beren kunnen gewoon illusies zijn. Ze moeten eerst maar eens bewijzen dat ze echt bestaan. Ze wilde me heel graag ontmoeten. En ik haar ook.
Het was een ontzettend leuke avond. Veel gepraat en vooral veel gelachen. Ik vond haar erg aantrekkelijk, niet alleen qua uiterlijk, maar vooral qua intelligentie, voor mij zo ongelooflijk belangrijk. Ik voelde geen buikvlinders maar misschien waren ze bezig met eitjes leggen. Bij het afscheid wist ik het; ze keek niet één keer om. Duidelijk teken. Ze mailde me en schreef dat ze niet snapte waarom ze niet verliefd was geworden. Want alles aan onze date klopte. Het gekke was, ik vond het jammer, maar was ook een beetje opgelucht. Soms denk ik nog aan haar en hoor ik haar ‘nerdy’ lachje nog. En die herinnering maakt me vrolijk.

89d3f5ce917ae7062820f661bc097957.jpg

Online daten - Een test, een gedicht, een afscheid

Na deze date deed ik nog een laatste poging. Ik maakte een fakeprofiel aan als vrouw, om mijn ‘concurrentie’ te bekijken. En ik begon het vrouwelijk cynisme te snappen. Veel “foto’s met oto’s”, veel zonnebrillen en ontblote bovenlijven. Veel geveinsde spiritualiteit (it gets the girls!, zeker als ze de 40 gepasseerd zijn). Veel snoeven over zakelijk en maatschappelijk succes. Benadrukken dat je volkomen los bent van je ex. Natuurlijk! Antwoord geven op een nog niet gestelde vraag! En dat zou geen argwaan moeten wekken?
Ik keek nog een laatste keer als mezelf naar vrouwelijke profielen:

  • Vrouwen die niet op zoek zijn. - Wat doe je hier dan?
  • Vrouwen die “gevonden willen worden”. - Is de emancipatiegolf van de jaren ’70 dan helemaal aan je voorbij gegaan?
  • Vrouwen die beginnen met hun spelregels (zonder foto geen reactie!) – Is het niet handig dat je interesse in JOU opwekt, i.p.v. in je spelregels?
  • Vrouwen zonder profieltekst. – Dus je wilt hier alleen een vleeskeuring?
  • Vrouwen die afknappen op ‘witte sokken’. – Beetje oppervlakkig, vind je niet? Hoe zou jij het vinden als ik zou afknappen op Uggs en minder dan cup C?

Ik begon me echt te storen aan het kunstmatige van online daten. Ik besloot dat dit niks meer voor mij was en trok de stekker er uit. In een lollige bui besloot ik alles af te sluiten met een fijn gefrustreerd gedicht, dat ik niet echt meen. Soms is het lekker om te doen alsof.


Online dating

Moderne vrouwen
Wachten in passiviteit
Op prinsen die komen zoeken

Maar zelf zoeken
Te modern
Nooit geleerd
Gewild of gedurfd

Een ongewenste vleesmarkt
Door plaatjes
Zonder tekst

Helaas ook door
Prinsen zonder gêne,
Boers blatend,
Hagel schietend
Liegend en bedriegend

Moderne vrouwen
Steeds vaker anoniem
Gezichtloos wachtend
Op prinsen die komen zoeken

En zo nooit kunnen vinden.

 

e026652cd2b921f8c179c0fd793ce8d6.jpg

Online daten - Een terugblik of toch nog vooruit?

Als ik terugkijk op mijn ervaringen en als ik van mensen hoor hoe het er nu aan toegaat, besef ik dat ik een goed besluit heb genomen. Ik ken genoeg mensen die hun levenspartner online tegen zijn gekomen, maar zonder uitzondering gebeurde dat jaren geleden. Ik hoor nu alleen slechte ervaringen met ‘serial daters’ en ‘serial players’. Mannelijk én vrouwelijk. Ik doe het niet meer. Als ik weer opensta voor een relatie, dan doe ik het wel “live”. En toch...er blijft iets knagen.
Ik schrijf het zonder enige twijfel, de mooie contacten die ik heb gemaakt, hebben mijn leven wel verrijkt. Met een handjevol heb ik nog altijd contact. Ik zou dit nooit hebben willen missen.
Ik ben nu zelf ‘niet op zoek’. Ik sta nog niet echt open voor een relatie. Geven en nemen moet in balans zijn en bij mij is nu sprake van onbalans. Die balans zal uit mezelf moeten komen; een levenspartner kan absoluut bijdragen aan die balans en de levensvreugde die hieruit voortvloeit. Maar ik heb ook een verantwoordelijkheid naar een nieuwe partner en boven alles naar mijn kind. Ik ben nu onvoldoende in staat om veel te geven. Dus kies ik nu bewust voor 'alleen zijn'. Totdat het me weer overkomt. Als een blok vallen voor zo’n mooie open glimlach en pretoogjes. Verleid worden door zo’n heerlijke vrouwengeur. Dan gaat het spel weer beginnen. Om elkaar heen dansen, spelen, verleiden, plagen, flirten. Het gaat weer gebeuren, ooit. Waarschijnlijk op een moment dat ik het totaal niet verwacht. Waarschijnlijk in een "live"-situatie. Of misschien...toch weer online.

 


 

07/01/2016 18:46

Reacties (16) 

1
06/09/2016 19:25
Pom pom pom.

Ik ga het gewoon vragen. -))
Stel je zou weer online daten en je wordt gecontacteerd door een heel verlegen, lief, zacht, schattig, romantisch, aardig, gezellig, stil en preuts meisje van dan 57 en geboren op 25-12-1959 die geen vis, kaas en noem alles maar op eet en wier naam met een C begint en op een e eindigt .... en het is dan toevallig 1 april. Wat is daarop uw antwoord. -))

A; Nee
B; Zeker niet
C; Die ken ik niet
1
06/09/2016 19:53
Dan trakteer ik haar op koffie en een broodje gerookte makreel. Al was het alleen maar om haar keihard IEKSSS te horen zeggen. :P
06/09/2016 20:08
Jij bent een etter. Tsss .... vraag jou nooit meer wat. -))
1
06/09/2016 18:47
Genoten van je verhaal en heel herkenbaar ook. Uiteindelijk heb ik er toch mijn huidige LAT-relatie aan overgehouden. We zijn nu ongeveer 4 jaar samen.
Ik wens jou alle geluk.
Groetjes
06/09/2016 19:07
Bravo!
Er is nog hoop voor de wereld. Alle geluk!
1
09/01/2016 13:37
Graag gelezen! Ik heb ook ervaringen opgedaan op verschillende online datingsites. Ik ben blij, dat ik niet meer hoef!!
1
09/01/2016 22:41
Leuke ervaringen? Of ook vreselijke? ☺
Ik moet er nu even niet aan denken, maar ik wil het best weer eens proberen.
09/01/2016 23:36
Vreselijke, leuke, interessante........................maar vooral vermoeiend:-)
1
08/01/2016 10:50
Bekend proces. Binnenkort zijn we tien jaar getrouwd en zo ken ik er vele.
Mijn ervaring is dat het verwachtingsniveau veel te hoog ligt. Ik had (en heb nog steeds) niet de behoefte mij anders voor te doen dan ik ben. Take it or leave it. She took it.
Het Nederlandse woordenboek is veel dikker dan het Engelse. Toch typisch dat wij geen woord hebben dat de lading 'jailbait' goed dekt. Wel een prachtig woord.
1
08/01/2016 10:55
Ik begon mijn profieltekst met 11 redenen waarom je vooral niet een date met mij moet willen. Dat selecteerde aardig, vooral op intelligentie. ☺☺ Het is ook vooral door die datingsites dat mijn gruwelijke afkeer van 'me werk en me kinderen' werd geboren.

Jij hebt je dus in de goede tijd ingeschreven. Mooi om te horen!

Ik heb hier ook een heel dik woordenboek (inmiddels zwaar verouderd) van American Slang. Hilarisch om daar doorheen te pluizen. Jailbait is inderdaad creatief en to the point. ☻
1
08/01/2016 11:08
In 'mijn' tijd waren er ook al veel van die onzin profielen. Iemand die begint over 'met een glas wijn op de bank zitten' dien je te vermijden als een besmettelijke ziekte.
Een vriend van mij is ook druk aan het internet daten en ziet mij vreemd genoeg als een ervaringsdeskundige. Slimme jongen, maar ieder woord dat hij leest wordt op een goudschaaltje gewogen en beoordeeld, ook de toegezonden foto's worden zeer kritisch bekeken. Dom. Aan profielen en e-mails moet je niet al te veel conclusies verbinden. Gewoon elkaar zien, dat werkt het best.
Mannen vergeten vaak dat ook de lief...
09/01/2016 22:42
Zelf koken? ja, wat dacht je. Dat deden 'we' in onze studentenkeukens al. ☺☺
1
07/01/2016 22:45
Heel mooi.
1
07/01/2016 19:10
Daar gaat mijn hoop dat ik onverwachts een date met ene Edwin krijg via een online dating site. -))

1
09/01/2016 22:43
Maf wijf! Ten eerste heb je mijn e-mail; ten tweede denk ik dat ik op andere sites rondhang. :P
1
10/01/2016 06:44
Klopt.
Dat is waar.
Zonder meer. -))

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert