Als je begint te trekken dan blijf je trekken

Door Spiritlady gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Voorzichtig ben ik begonnen, maar inmiddels is het einde zoek

Ik hoor het mezelf nog zeggen.

Ik ben er klaar voor, ik ben er helemaal klaar voor. IK ben toe aan de verandering. Niet nee mijn haren  zoals gewoonlijk. Geen andere coupe, geen andere kleur. Mijn huis is aan de beurt. De lime groene kleur is me gaan irriteren, ik ben toe aan een andere kleur. Nu is blauw, turkoois blauw, aan de beurt. Mijn hart is open, deze klopt in een rustig tempo, en is niet meer zo snel uit zijn ritme te krijgen. Nu gaan we kijken of we de strot ook open kunnen krijgen. Laten we eens kijken of er nog verborgen klanken in zitten. Of we de woorden vanuit het hart, een vrije toegang kunnen verschaffen naar buiten. En ja dan nog die kast. Het  vreselijke, gruwelijke, angstaanjagende , immens grote gevaarte die mijn hele kamer in beslag neemt. Met flodderende gordijntjes, stoffig, rommelig, dat moet anders , maar hoe?

e5cd91b1899aebee0d81479934ba281faW1hZ2Vz

Dus zoals jullie al konden lezen

IK ben er klaar voor, de verandering. Dus in de laatste week van mijn vakantie, ben ik moedig op een trapje gaan staan. Met een kwast in de hand, ben ik de eerste witte strepen op mijn irritante groene muurtje gaan zetten. En het ging lekker, in een mum van tijd was het hele muurtje wit. Ach ik ben nou toch zo lekker bezig, laat ik die ietwat geel uitgeslagen muur die eraan kruist ook maar even een wit kwastje geven. Niet uit het veld te slaan, totaal opgewonden, wit ik door. Bijna, ja bijna ben ik zover dan mag ik de witte kwast voor de blauwe verruilen. Twee dagen later, nog steeds gemotiveerd zet ik  mijn opwinding om in daden. En met bloed, zweet en tranen, kalk ik het glasvezel behang vol met blauwe verf. Wat een klere werk is dat zeg, met dat reliëf op de muur. Maar hij is klaar, ik ben zo trots  als een pauw.

1c68a4d4d6613c59ee60e8f6eed15170aW1hZ2Vz

De volgende ochtend, sta ik vrolijk op.

Het vooruitzicht om mijn pasgeverfde blauwe muurtje, opgedroogd te mogen aanschouwen doet een glimlach om mijn lippen toveren. Bijna dansend, ga ik van de trap naar beneden. Eerst de koffie pot aan het pruttelen zetten en dan is in alle rust genieten van mijn muurtje. Maar het mocht niet zo wezen. Bij het aanschouwen van de muur sprongen de tranen in  mijn ogen. Door het opdrogen zijn er allemaal miezerige kleine witte stippen op mijn muur ontstaan. De moed zakt in mijn schoenen, mijn lichaam doet nog pijn. Maar ik heb geen rust, totdat ik vol trots mijn mooie blauwe muur, helemaal egaal blauw heb. Dus ik pak de kwast en de verfbus en ga weer aan de slag. Stappend met de kwast op de witte stippen op de muur totdat ik echt geen wit meer kan zien. Hard biddend, op mijn knieën liggend te smeken, alsjeblieft laat het goed opdrogen. Please, please, laat me het niet nog een keer moeten verven. Mijn zoon ziet me worstelen met de kwast. Mijn gezicht van pijn vertrokken en mijn armen voelen als lood, zo zwaar. Liefdevol neemt hij het van me over, hij ziet de uitdaging wel zitten. En wat denk je, op een onoplettend moment, slaat hij met de blauwe kwast op het iets gelig uitgeslagen plafond. Pakt vervolgens een witte kwast, om het vlekje weer weg te werken. En ik zit nu met een iets gelig uitgeslagen plafond met een grote witte vlek erop. Jullie raden het al het plafond heeft ook een beurtje nodig.

f1389abb8d99f6e0933216b417227707aW1hZ2Vz

Na anderhalf week rust, qua klussen dan.

Ondertussen klere druk met werken, heb ik plotseling een vrije dag en besluit het volgende irriterende groene muurtje maar aan te pakken. En dan krijg ik ineens helemaal de kriebels. Ik ben ondertussen bij het  afgrijselijke, monsterlijke gevaarte die mijn hele kamer in beslag neemt aangekomen. Nou had ik wilde plannen om hem te gaan bewerken met hamer en spijkers, maar ineens voldoet dat niet meer. Er ontstaan plotseling wilde plannen. Ik bekijk mijn financiën , en voordat ik het weet sta ik in de winkel te kijken naar een nieuwe kast. Na al die jaren van ellende, dubbeltjes omdraaien, op een houtje bijten. Al die jaren met die aftandse oude meuk in mijn huis, tweedehandse troep, gratis giften. Mijn god ik was dankbaar hoor, ik wil echt niet klagen. Ik me er al die tijd prima mee gered. Maar nu, ja nu heb ik besloten, dat ik voor nieuw ga. Moet net kunnen.


b9d336b4ae12f5aa26b3ae67ea4671bfUDIwNDAw

De zenuwen gieren door mijn keel.

Ik ga een kast kopen, ja ik ga een kast kopen. Maar mijn god welke moet ik nemen. Er is zoveel keus en niet zo heel veel budget. Ga ik voor wit, of voor de oud hout look. Grijs eiken noemen ze het ook wel. Twintig keer loop ik die winkel op en neer. DE witte kast, terug naar de hout kast. Pffft Ik weet het niet meer. IK vraag mijn dochter om raad. En ze komt met een prachtige uitspraak. Mam die witte kast is heel sjeik, die houten zoals wij. Je moet die houten nemen. Na lang wikken en wegen neem ik het besluit. Ik ga voor grijs eiken, en laat ik het helemaal afmaken, ik neem die drie spiegels die erboven hangen ook mee. De kast wordt besteld en wordt vrijdag geleverd. Met de bon en een tv kastje loop ik naar de kassa, voor betaling. Pffft dat is niet mis, zoveel geld, het zweet loopt langs mijn voorhoofd. Doe ik hier wel goed aan. Als we in de auto zitten vraag ik nog eens aan mijn dochter. Hadden we toch niet beter wit kunnen nemen. Lichtelijk geïrriteerd kijkt ze me aan. Mam je hebt een besluit genomen hou nu op met zeuren ok.


De volgende dag ga ik verder.

De kast, dat grote gevaarte moet leeg. Er is geen geld meer voor een kledingkast, die ik ook ontzettend nodig ben want die stort continu in elkaar. Dus dat grote gevaarte moet maar naar boven en als kledingkast dienen. En jullie  raden het vast al. De grote kast is half afgebroken, de spelletjes staan opgestapeld op de grond in de kamer. De kledingkast ligt afgebroken in mijn slaapkamer. De halve oude kast staat boven op zijn plek. De kleding die kan liggen , ligt netjes op zijn plek. Alle hangkleren liggen over de strijkplank. Alles wat ik op dit moment even niet kan gebruiken is via een wiebelige ladder naar de zolder verhuisd, om daar te wachten totdat ik de moed heb om het op te ruimen. De chaos in mijn huis is enorm. Niks ligt meer op zijn plek, nergens is meer rust te vinden. Morgen komt de kast, die moet in elkaar geschroefd worden. De muur waar die tegenaan moet is nog iets gelig en heeft nog een kwast nodig. Een witte vlek op mijn plafond schreeuwt naar me wanneer ben ik aan de beurt. Pfft waar ben ik aan begonnen. Nu ik eenmaal ben begonnen met trekken, blijf ik trekken, het einde is volledig zoek.

42125ec91751b5aa42a465383a52e4b5aW1hZ2Vz

©spiritlady

31/12/2015 09:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert